درې سوه منګل کرښې

دوهمه کرښه:په هغه ورځ چې ته زما دلیدو له پاره راغلې وې ،ما ځکه له تاسره ونه لیدل چې نور مې په مخ کې دژوند رازونه مړاوي وو،او د ورستۍ سا ، له پاره مې خوله وازه نیولي وه.

دریمه کرښه:ما ځکه داستا له سترګو لرې دژړا په توره خونه کې په چیغو،چیغو وژړل چې بې له خدایه بل چاته زما ژړا دومره ارزښت نه درلود.

څلورمه کرښه: په هغه ماښام چې ته په توره لوپټه کې زموږ له کوره تېرېدې،ما په زړه لاس کېښود او دماتم تماشه مې په ډاډه زړه ونه شوه کړای.

پنځمه کرښه:زه د خپلو اوښکو سره دا ستا کوڅې ته درغلم او تا رانه دکور دروازه پورې کړه،شاید چې دپښتنو له راوجه وډاره شوې اود ماتې دروازې په پیوند کې دې مخ ځلانده زما په خاطر پرېښود.

شپږمه کرښه: تیره شپه باران ورېده او دخاورو وګمې مې په ډېر خوند سره زړه ته تیرېدې،ته مې ځکه سترګو ته موسکۍ ،موسکۍ شوې چې دباران په شپه دې زما تصویر دهمدې په خاطر ښکل کړی و چې له یو کال ورسته زموږ پر کلي باران وریده.

اوومه کرښه: دا یو څو شیبې دمخه مې ستا تصویرونو ته په دې نیت وکتل چې دژوند له تیرېدو ورسته په داسې حال کې چې له کفن پرته به نور څه راسره نه وي او ستا د تصویرو دکتلو پر ځای خپل زړه ته وګورم.

اتمه کرښه:کله،کله چې زه داوښکو په بدرګه ستا تصویرونو ته ګورم په دې نه چې زه دې په دنېا یواځې پرېښودم،او ته دجنتونو په باغیچو کې له ملایکو سره بې غمه قدم لګوې.

نهمه کرښه:دمازدیګر له لمانځه ورسته مې د ځان د ارام کولو له پاره د الله (ج)دربار ته لاسونه پورته کړل او دزړه له تله مې دعا وکړه چې یا الله (ج) نور مې دژوند رنګینه څپه دهغې په څنګ کې تېره کړه.

لسمه کرښه:زه دستا په مینه ویاړم خو یوه ګیله مې اوس هم په زړه پاتې ده دهغې داورېدو له پاره، بیا کله راځې؟.

۱۱ کرښه :زه له مرګه نه نه ویرېږم ،او په دې تمه ژوند کوم چې ثوابونه مې زیات شي، نو ته ولې دمرګ ارزو لرې؟.

۱۲ کرښه :دستا له مینې مې ډېر څه زده کړل، خو تا ولې زما له مینې تماشه جوړه کړه؟.

۱۳ کرښه : کله چې تا په خوب کې ووینم نو سهار دتعبیر په نیت ملا ، ته ورشم او له تاسره دژوند زیری راکړي.

۱۴ کرښه :زما دمینې اول ماښام و ، تا په خندا،خندا زما دسترګو څخه داوښکو څاڅکي په رنګینه لوپټه پاک کړل او ودې ویل چې زما د جدایۍ له پاره هم څه اوښکې وساته.

۱۵کرښه :هغه ورځ مې اوس هم سترګو ته غړېږيٍ چې دکوڅې په سر کې دې لوپټه له سره لرې کړه او په احتیاط سره دې وویل :یا الله(ج) دا زما مینه پټه وساته ،زه یې دشهرت له پاره نه کوم.

۱۶ کرښه : زما له خندا سره جوړه نه ده خو کله چې ته په کړس،کړس وخاندې نو دژوند تمه مې زړه ته ولویږي.

۱۷ کرښه :تا به چې له ما نه رخصت اخیست ،نو خندا به دې په شونډو ښکاره شوه او مابه الله ته لاسونه پورته کړل چې یا الله(ج) داستا بنداګان همداسې خوشاله ساته.

۱۸ کرښه : زه په خپله مینه پښمانه نه یم خو په دې پښمانه یم چې په مینه کې مې رقیبان و پېژندل.

۱۹ کرښه :زه ستا دلیدو له پاره له دومره لرې ځای څخه راغلم چې بیرته تګ ورته په عبادت سره دی خو ته له یوې دروازې نه شې راتیریدای.

۲۰ کرښه :زه له تاسره ولاړ وم،نري شمال دې زلفې لوبولې او په پستو ګوتو دې له مخه پاسته ویښتان لرې کړل او ودې ویل:زلفو مخ ته ښکلا ورکړي خو ما ته عبادت.

۲۱ کرښه : زه د دیدن دومره تږی نه یم خو د دیدن تمه مې ځکه په زړه راوریږي چې دیدن مینې ته ښکلا ورکړي.

۲۲ کرښه : ته زما په لیدو پسې دومره لټون مه کوه او چې زه دې کله یادېږم نو سترګې پټه کړه او دزړه کړکۍ خلاصه کړه.

۲۳ کرښه : د اوړي ګرمي وه زه دسینځلو له ونو راتیرېدم او ته د ولې سیوري ته ناسته وې او په ډاډه زړه دې ویښتان څیټي کول.

۲۴ کرښه :تا څه فکر کو چې ما درته په ځیر،ځیر وکتل او درته مې وویل چې زه ستا دلیدو له پاره نور نه راځم ولې چې درواج دیوالونه نور هم لوړشوي دي.

۲۵ کرښه :ما له تا سره مینه وکړه او په مینه کې مې دومره څه هیر کړل چې اوس دخپل زړه په ګنډلو نه پوهیږم.

۲۶ کرښه : هغه ورځ مې اوس هم په یاد ده چې په تلو،تلو کې دې مخ راواړه و،اودې ویل چې زما جنت ته زړه کیږي زه نوره له ژوندنه ستړي یم، خو له تا هیره وه چې د ژوند له تیره ولو به ورسته الله (ج) تا ته جنت در کړي.

۲۷ کرښه :د کوڅې په سر کې ولاړه وې او لوپټه دې په غاښونو وچېیچله،او زما په لیدو دې سترګې برګې کړي او ما سر کښته کړ او غلی ودریدم.

۲۸ کرښه :زما ژړا تا ته ګټه نه شي راسولی خو ماته یې ګټه داستا له خندا زیاته ده.

۲۹ کرښه :هغې ماته دا ونه ویل چې څومره مینه راسره کوي خو ما ورته ضرور ویلي و چې ستا مینې زما له پاره کمه نه ده.

۳۰ کرښه : دباندې ږلۍ وریده او زه په خپله کوټه کې ودریدم او اذان مې وکړ چې ستا دکور بېره له ږلۍ وژغورم خو الله (ج) په موږ رحم وکړ او ږلۍ ودریده، خو سهار خبرشوم چې ستا دکور د بېرې څانګې باد ماتې کړې دي.

۳۱ کرښه : تا ماته په پنځم لیک کې لیکلي و چې زه د دیوالونو تر شا دیو بندي په څیر ژوند کوم او سزا مې ژوند ته رسیږي ،خو که ته غواړې چې له دوزخ څخه نجات واخلې نو دنېا یو زندان دی او دالله (ج) په عبادت یې تیره کړه،اوبنده له بدو کارونو څخه تړل شوی دی موږ به په هغه دنېا له څه راونه کرځول شو که عملونه مو ښه وي.

۳۲ کرښه :هغې خپلې سترګې ځمکې ته واچولې په مسکا سره یې وویل چې زما مخ ته دومره مه ګوره هسې نه چې له نظره مې کړې،خوما بې له ځنډه وویل :زه ستا په مخ کې دژوند زیری لټوم.

۳۳ کرښه :ته ماته دا مه وایه چې ارمان به مې نیمکړی پاتې شي،خو دا راته ووایه چې ارمان ولې نیمګړی شي؟.

۳۴ کرښه :ته دبلۍ څنګ ته غلي ولاړه وې او په زړه دې راته ګېلې جوړه ولې،زه له ډېرې مسافرۍ ورسته کلي ته راغلم ما دبلۍ سرته وکتل خو ته ښکاره نه شوې ماته دګېلو غر په مخ کې ودریده، تا په اوله ګیله سوچ کو او زه پر تا راتېر شوم.

۳۵ کرښه :تا پسې ژړا کول دومره ګران نه دي خو ما لږې اوښکې د اخیرت ورځې ته کېښودې.

۳۶ کرښه : هو زه همداسې خو يواځې دومره چې زه ټوله شپه ویښ نه یم دا په دې نه چې زما دخوب بالښت له وریښمو ډک دی ، زه اوس دپخوا په څیر نه یم چې ټوله شپه ستا له یاد سره يوځای تېره کړم؟.

۳۷ کرښه :شپه دمینې سندرې وایي او سپوږمۍ له ستوروسره دهغوغرونو په سر پټ پاټنی کوي چې سرونه یې له اسمان سره لګیدلي دي، څوځله مې غلي غلي دشمعې تتې رڼا ته دژوبل پتنګ وزرونه وکتل ، ته ریاد شوې ،دخیالونو تازګي مې په رګونو کې وخوځېده او لکه دژمي دسړې هوا په څیر مې اسویلی له خولې وواوت.

۳۸ کرښه :ګرانه !راځه نور مې له دې ماتمه وباسه راشه ترڅو به داسې مرور یې نور دبېلتون په سپېره ټنډه دهندوانو غوندې خالونه مه واهه، راشه دمینې لمونځ وکړه له نفرت او کرکې روژه ونیسه او دقدر شپه په خپلولوڅو سترګو وګوره.

۳۹ کرښه :زه پوهیږم چې زه به دې له یاده غورځولی یم خو زما دزړه په دنیا داستا دیاد سیوره پرته ده، تا به دچا په غیږ کې لاش کړی وي خو زه داستا یادونه دمینې په پستو ګوتو رانیسم غیږه ورکړم خوله ترې واخلم په مخ او لاسونو یې کلک ښکل کړم.

۴۰ کرښه :ستا یادونه لکه واړه ماشومان مرور شي او وژاړي دومره وژاړي چې د چا په الالو ورته هم خوب نه ورځي، تمامه شپه له ما سره په شوګیر تیره کړي.

۴۱ کرښه :ترڅو به مې داسې سرګردانه ګرځوې هره شپه او هره ورځ درپسې ژاړم

اه!څومره ډیر وژاړمه څومره بې وسه یم څومره ناتوانه په خپل درد اوښکې تویوم، ولې زما د درد چیغه نه اورې؟ راځه چې بیا دمینې په ټال وزانګو نور به نفرت دزړونو له رنګینې ماڼۍ څخه لرې کړو اود تل پاتې مینې ژمنه به وکړو..

۴۲ کرښه : دماښام تیاره خواره وه زه خپل کلي ته ورسیدم، او پر کلي خاموشي خپره وه او کاینات ټول غلي و،ستاسو کوڅې ته برابر شوم ، او ستاسو په کوڅه کې له یو کور څخه دماشوم ژړا واوریدل شوه ،دمور له سپیڅلی غږ داله للو ازنګه خپره شوه او دماشوم ژړا ورو،ورو له کوڅو تېره ده.

۴۳ کرښه : زه پوهیږم چې دقیامت په ورځ به ټول دځان په غم اخته وي خو یوازې ته یې چې ما د دوزخ له اوره وساتې.

۴۴ کرښه : داستاله دانګې سپنې غاړې لاسونه تاوول کومه ګرانه خبره نه ده،خو ویریږم چې دچا ګرېوان ته مې لاسونه پورته نه شي کنه بیا به الله (ج) دحساب په ورځ ما ملامت کړي.

۴۵ کرښه : زه به په رقیبانو برلاسی وم که له صبر څخه کار واخلم،بېشکه چې الله له صبر کوونکو سره دی.

۴۶ کرښه : په مینې سره به هر څه زما لاس ته راشي که ما دزړه له تله دچاسره مینه وکړه.

۴۷ کرښه : تا څومره په سړه سینه راته وویل چې زه به له دې دنېا سترګې پټې کړم او ته به خپل ژوند څنګه تیره وې،خو له تاهیره وه چې الله له موږ سره دی.

۴۸ کرښه : د میخانې دروازه مې وټکوله ددې له پاره نه چې دشرابو تږی وم ،یوازې ددې له پاره چې دساقي ګاونډي پوښتنه وکړم.

۴۹ کرښه : په ښار کې روان وم خلکو سودا کوله خو زه له خپل پلار سره دجمعې دلمونځ له پاره لاړ وم او پلار مې په اوږو لوی څادر اچولی و ،له ما څو قدمه وړاندې و،زما شونډې ښورېدې او الله،الله مې ویل ،دښار په شور کې مې دپلار دتسپو کړس اوریده،ماته، ته را یاد شوې او ستا له پاره مې له پلاره دعا واخیسته.

۵۰ کرښه : دکلي هدیره له خلکو ډکه وه او تابوت یې د ونې دسیوري لاندې ېښودی و،ځوانان لرې ناست و کله ،کله بې د تتې خندا غږ تر ما راورسید ،شاید دوی به دا فکر کو چې موږ لا ځوانان یو او دثواب له پاره ډېر وخت دی،خو دوی نه پوهېدل چې مرګ یو ګام هغې خواته ولاړ دی.

۵۱ کرښه : ستا لیک راورسېده ،زما دروغتیا پوښتنه دې کړي وه،زه پرې ډېر خوشاله شوم، خو تا دا نه وو لیکلي چې ته ځنګه یې؟

۵۲ . ما تاته له بسم الله ورسته لیکلي وو چې زه روغ یم ته څنګه یې؟خو یو خبره رانه پاتې ده چې زه یې په دغه لیک کې درته لیکم،هغه دا چې ز ما له ژوند سره مینه پیدا شوي، او یوازې ته کولی شې چې زما مینه نوره هم پسې ډېره کړې،اوس به زه داستا دلیک ځواب ته په انتظار یم.

۵۳ کرښه : د مازدیګر لمونځ مې دا یو څو شېبې د واړندې وکړ،او اوس تاته دعا کوم چې له سره دې لوپټه لرې مه شه ،خو زما دعا ستا له پاره بس نه ده ،ته هم لاسونه پورته کړه،او دعا وکړه ،چې یا الله(ج)نوره زما پر سره لوپټه د خلکو زړونه مه ځور وه.

۵۴ کرښه : مین له معشوقي شکایت کوي خو سوچ نه کوي چې له معشوقې یې د شکایت ګټه څه ده؟

۵۵ کرښه : تا چې زموږ له کلي څخه کډه وکړه کومه خبره نه وه خو ما چې داستا له زړه کډه وکړه ،نو ټوله زندګي مې پسې له غمه تیره شوه.

۵۶ کرښه : زه چې په تا پسې څومره ژړا وکړم کمه ده،خو که ته راته یو ځل وخاندې نو زه به یې د ګټې حساب و نه شم کړی.

۵۷ کرښه : ځان به له دنېا پټ وساتم خو خپل یار له دنېا پټ نه شم ساتلی.

۵۸ کرښه : دا زړه مې له تا ډېر خپه دی خو د دې خپګان شېبه رالنډیدونکي ده ،زه په تا باور لرم، که ژوند درسره پاتې شو نو بیا به مې په سرو زرو واخلې.

۵۹ کرښه : بېګاه دې ټوله شپه په واده کې دریا وهلي وه،او سهار زما دیدن درنه ځکه پاتې شو چې پستو ګوتو دې درد کو.

۶۰ کرښه : زه دا نه وایم چې مینه مه کوه خو دا ضرور درته وایم چې مینه کول د کومې ژرندې تاو ول نه دي.

۶۱ کرښه : زما یادونه به تا تر ډېره ځوره وي خو زه چې دمینې اظهار ونه کړم داستا اظهار خو تر کوه قف تلل دي.

۶۲ کرښه : ستا له مینې سره به دا دنېا څه انصاف وکړي،خو انصاف ورکول کیږي نه اخستل کیږي،نو الله(ج) ته مخ واړوه ،او الله (ج)له موږ سره دی.

۶۳ کرښه : ستا هغه سره جوړه چې په اول ملاقات کې دې اخوستي وه، په ما دومره تاثر وکړ چې اوس دګلابونو په رنګ پسې ،هر سهار دباغچې دیدن کوم.

۶۴ کرښه : د استا دجنازې ګټ نه پېغلې تاوې وې،او په چیغو ،چیغو یې ژړاکوله ،خو ته به په سپین کفن کې حیرانه وې چې ما ولې ونه ژړل، ما ځکه ژړا نه کوله چې زه خبر نه وم چې تا له دې دنېا سترګې پټې کړلې.

۶۵ کرښه : ستا په مټ ناستو ملایکو درپسې ټول کړه وړه لیکلي دي ،نو دقیامت په ورځ ته زما له مینې اینکار نه شې کولی.

۶۶ کرښه : زه به ولې له ژوند شکایت کوم ،زه خو الله(ج) دعبادت له پاره رالیږلی یم او که زه همداسې وکړم نو دشکایت سوال نه شي پیدا کیدلی.

۶۷ کرښه : تا په پنځم ماښام ماته وویل چې بې وفایي مې عادت نه دی او پښتنې پېغلې خو په وفا ځان قربانه وي ،نو ستا وعده خو پوره شوه خو یوه وعده اوس هم نیمګړي ده دهغې د پوره کولو له پاره بیا نه شې راتلی.

۶۸ کرښه : له تا مې ګیله نه شته چې دنېا دې پرېښوده ، ولې چې موږ به هم داستا خوا ته درځو ،خو په دې اندېښمن یم چې ثوابونه دې ډېر کم و،افوسوس داستا په خال دی.

۶۹ کرښه : اوس به تاته دا پوښتنه پیدا وي چې زه په چا مین یم ، خو ته دا پوښتنه مه کوه او زه له تا پوښتنه کوم چې چیرته تاهم مینه کړي ده؟.

۷۰ کرښه : زما ټوله مینه له جنت او دالله (ج)له رسول سره ده نو ځکه دثوابونو په کار کې ډېر بېړه کوم.

۷۱ کرښه : زموږ په کلي کې واده دی او کوڅې له رنګینیو ډکې دي ،یا الله (ج)تا انسان ته څومره لویه خوشالي او نعمت ورکړل .

۷۲ کرښه :تا ماته خپل لیک په خپله راکړ،اوخپل لیک دې په ګوتو کې راته ونیو،خو مخکې له دې چې زه ستا لیک ولولم،نو تا زما له ګوتو کش کړ او بېرته پرې پښمانه شوې.

۷۳ کرښه : تا ماته په هغه لیک کې څه لیکلي و چې تر ما ونه راسیده، په الله باور وکړه چې دوه کاله ورسته دې اوس هم دهغه لیک په انتظار یم.

۷۴ کرښه : زه له تاسره په کرګڼو پسې نه یم تللی،هغه وخت چې زما له تاسره مینه پیدا شوه نو ته له بهر کرځېدو رامنه شوې،خو دا ځل به په ګډه د جنت میو له پاره ځو چې له دې کرګڼو په سل وارې، او له دې هم زیاتې خوندورې دي ،نو ګرانه !عبادت به کو او الله(ج) به یادوو چې الله(ج) پر موږ رحم وکړي.

۷۵ کرښه : هر څوک له تقدیر څخه شکایت کوي خو دوی نه پوهیږي چې هر څه راته راسي هغه زما د عمل له وجې دي، نو زه تاته وایم چې له تقدیرنه شکایت مه کوه له خپله ځان څخه شکایت وکړه ،ولې چې تا په خپله په ځان کړي دي.

۷۶ کرښه : زه خپه نه یم چې ستا له خوا څخه لرې یم خو په دې خپه یم چې دا فصله تا په خپله پیدا کړه.

۷۷ کرښه : که نن زه او ته بیا دتیر ماښام په څیر وژاړو نودستا څه فکر دی چې مینه به مو لا زیاته نه شي؟.

۷۸ کرښه : ستاسو دکور په دیوال کې ستا مور تعویذونه ددې په خاطر کېښودل چې ته لیونۍ نه شې او پیریان له کوره لرې لاړ شي،خو ته لیونۍ نه شوې خو ګرانې هغه تعویذ اوس ماته راولیږه چې زه زه نور لیونی کیږم.

۷۹ کرښه : تاسره ما مینه وکړه او تاته مې په زړه کې ځای در کړ،خو نن باران وریږي ته دکوټې له کړکۍ څخه په خوند ماته ګورې ،خو دومره بېوزله یې چې ما دننه نه شې درغوښتی ،ستا له معصومو سترګو باران ټول رازونه ټول کړل، ته اندېښنه مه کوه ،زه دباران په څاڅکو کې خوشاله یم ،دا دالله (ج) نعمت دی.

۸۰ کرښه : په دې کرښه کې زه څه نه لیکم خو ته په کې ضرور یو څه ولیکه.

....................................................................................................... .!؟

۸۱ کرښه: هغه ورځ مې اوس هم په یاد ده چې داستا په سترګو کې، د اوښکو زرین څاڅکي ښکاریدل او ماته دې په پوره معصومه لهجه وویل چې زه له تاسره مینه کوم ،او بیا دې دواړه لاسونه په دې نیت سترګو ته پورته کړل چې زه داستا اوښکې، ونه ګورم

　

۸۲ کرښه : په مینه کې سستي مه کوه او هغه چاته مینه ورکړه چې له تا سره یې مینه ده ، خو یوه خبره په یاد ولره، هغه دا چې مینه دنفرت کولو له پاه ره نه ده، چیرته چې مینه وي هلته نفرت ژوند نه شي کولی.

۸۳ کرښه : مینه استاذي نه غواړي، خو صداقت په کې شرط دی.

۸۴ کرښه : اوس ستا له مینې توبه څنګه وکړم!.

۸۵ کرښه : تاسو هم مینه وکړﺉ او وګورﺉ چې په دې کار کې څومره برلاسي یاست ،څوک چې مینه کوي هغه به د تل له پاره په هر څه برلاسي وي.

۸۶ کرښه : د ژوند په رنګونو کې ورکه یاره!

څومره چې له ما لرې لاړ شې همدومره مې زړه ته رانېږدې کېږې ،اوس زما له زړه لرې نه شې تللی.

۸۷ کرښه : زه له الله (ج)څخه شکر کوونکی یم چې ماته یې د عبادت کولو وخت راکړ او زه یې دنېا ته راولیږلم، زه به د الله(ج) غبادت نور هم پسې زیات کړمه چې دبنده ځای مې حاصل کړی وي.

۸۸ کرښه : ته ولې په خپل حال شکر نه اوباسې؟ ولې له تا هیره ده چې الله (ج) له موږ سره دې!؟

۸۹ کرښه : هرڅومره چې ته په شا تګ کوې همدومره به دې له سترګو دپرمختګ لاره لرې کیږي نو پر مخ مزل کوه او دشا تګ دې هم مه هېره وه.

۹۰ کرښه : که له چا څخه تیښته کوې نو د شا څخه د مخکې لارې کتل ضرور دي که تا څوک پسې اخیستي وي نو بیا شا ته ضرور مخ واړه وه.

۹۱ کرښه : ستا له تندي د نور وړانګې وریږي ، او زه غواړم چې د ستا تندی ښکل کړم که خدای هم چیر ته په ما رحم وکړ او له بدو ورځو وساتل شم.

۹۲ کرښه : لیونیان د کاڼو لېوال نه دي خو دا دې لیوال دي چې له کاڼو تېر شي او خپل مقصد ته ورسیږي.

۹۳ کرښه : د دا مینې کار دی په دې کې زړونه هر څه ته تیار وي ،خو تا په سر لاسونه نیولي چې مات نه شي.

۹۴ کرښه : دا خو سمه ده چې مینه له سترګو پیل کیږي خو دا به مو نه وي اوریدلي چې مینه په څه پای ته راسیږي ،ما مینه له سترګو پیل کړه او پای ته راسول یې د ژوند پرېښودل دي.

۹۵ کرښه : زه د ژوند په تېرولو خوښ یم خو په دې خوښ نه یم چې په ژوند کې مې ګناهونه ډېر شي، نو ځکه مې له ژوند سره مینه یو ځای کړه .

۹۶ کرښه : زه هر څه ته په درنه سترګه ګورم ،هغه څه چې زما له پاره ارزښت لري.

۹۷ کرښه :زمانې تېرې شوې ،خلک بدل شول خو دمینې نوم هم هغه مینه دی،او مینه به یو ځل د هر چا زړه ته ورشي خو ډېر نه پوهان به یې له لاسه وباسي ،تاسو د نه پوهانو له ډلې څخه مه کیږﺉ.

۹۸ کرښه : زه د سېنځلې دونې لاندې ناست وم ،توتکیو پاس په ونه کې چغار کو،او زه وپوهیدم چې ما دادوی د مینې لار ونیوه او زه دونې له څنګ څخه لاړم،هر ژوند سوری الله(ج) پیدا کړی،په هغوی ظالم مه کوﺉ.

۹۹ کرښه : ماشومانو د دېوال له سوړې څخه د چرچڼو ځالې را اېستې ،او هګۍ به یې ورته ماتې کړې،خو دکور دخاوند ماشوم له کوره راووت او نور ماشومان یې چې دخپل کور په دیوال کې له ځالو سره ولېدل نو په سپکو سپوروو یې پیل وکړ او دوی یې له دې کاره منه کړل ،شاید دغه ماشوم به په نورو ماشومانو نیت کم شوی وي ،خو ما یې دا سپکې سپورې خوښې شوې.

۱۰۰ کرښه :هغه په پټیو کې روان و او چارۍ یې په مټ اېښودي وه او په ټکه غرمه کې یې د ونې لاندې ناست زوی ته ور غږ کړ چې ولې یې تر اوسه له کور څخه ډوډۍ نه ده راغلي؟ زوی په خواږه غږ ځواب ورکړ چې مور مې دستا په خاطر ډوډۍ ځنډه وي چې دستا له پاره یې خوند زیات شي او ته ډېر کار وکړې ،نو د ستړیه ډوډۍ وخورﺉ او تمبلي مه کوﺉ چې ډوډۍ به مو بې خونده شي.

۱۰۱ کرښه : که ته د یار د دیدن تږی وې نو اوبه وڅښه دا دې له پاره نه چې د دیدن تنده به دې ماته شي دا دې له پاره چې الله (ج)دریاد شي او د الله (ج) په نعمتونو شکر وباسې ،نو الله به پرتاسو رحم وکړي او دیار په لیدو به مو سترګې یخې شي .

۱۰۳ کرښه : ما ډېره مینه وکړه خو په مینه کې مې یو کار لا تر اوسه هم نه دی کړی ،خو هغه کار زما په ځای تا سر ته ورسوو نو ځکه یې ماته ضرورت پاتې نه شو ،بې وفایي د انسان ژوند څخه خواږه اوباسي او دسترګو تور یې سپين شي، له داسې خلکو لرې اوسۍ ،دا خلک د ژوند خواږه نه پېژاني، هسې نه چې تاسو بې خونده کړي.

۱۰۴ کرښه : دملګرو سره دخبرو په وخت کې له خولې سره فکر کوﺉ ،کنه تاسو به دملګرو په مخ کې دخبرو کولو نه شﺉ.

۱۰۵ کرښه : هر څه په یاد ولرﺉ خو کېنه په یاد مه ساتۍ په دې کې دستاسو ګټه یوه لپه ایرې دي.

۱۰۶ کرښه :هر چاته د هغه وړ احترام وکړﺉ خو له ښځو سره داحترام کولو په وجه مینه زیاتیږي تاسو دا مینه له لاسه مه ورکوﺉ ،کنه بیا به درته څوک احترام ونه کړي.

۱۰۷ کرښه : که تاسو شاعر یاست له دو شیانو لرې اوسﺉ، له دروغو څخه او له بدو کارونو څخه ،کنه دستاسو شاعري به کوم ځای ونه نیسي.

۱۰۸ کرښه : ماشومان مه ویره وای،که دوی لوی شي نو بیا به تاسې وا ویره وي.

۱۰۹ کرښه : د تورو توتانو سیورو ته مه ودرېږﺉ،چې جامې به مو درته تورې کړي،د ناپوهانو سره یاري کول د تورو توتانو سیوري ته دریدل دي.

۱۱۰ کرښه : هر چا سره یارنه وکړﺉ خو له هغه چا سره یاري مه کوﺉ چې د ستاسو ارزښت ورت هیڅ وي.

۱۱۱ کرښه : په هدیره کې د نوي قبر تر څنګ ګلونه په یو په بل پسې کتار و،ماته یې د ګلونو باغ رایاد کړ،دا ګلونه مړاوي و او یو ځو شېبه ورسته د بوی کولو نه و،نو تاسو عبادت وکړﺉ،چې دکمو ګلانو په ځای داسې ګلونه تر لاسه کړﺉ چې په لېدو به یې حیرانه شﺉ.

۱۱۲ کرښه :ما دستا له مخه د ژوند رازونه ولوستل،خو ته د ژوند په ارزښت ونه پوهېدې ،څوک چې د ژوند په ارزښت نه پوهیږي،د هغه له پاره دناکامۍ زېری دی.

۱۱۳ کرښه : ټوله شپه مې دستا یادونه ځوره وي،او خوب رانه په دې مرور دی چې زه دستا یادونه نه شم هیره ولی،نو په ډاډه زړه سره ویلی شم چې د بل هیره ول،دځان هیره ول دي.

۱۱۴ کرښه : په مینه کې هغه وخت وډار شه چې شک په کې پیدا شي،خو زما دستا په مینه یقین دی نو د ډار سوال نه پیدا کیږي.

۱۱۵ کرښه :کله چې مینه وکړﺉ نو زنداګي په تاسو مهربانه شي،او تاسو ورته په درنه سترګه وګورﺉ.

۱۱۶ کرښه : د لارې په سر روان وم، په مخ کې مې د نورو وکړو پلونه و،او شاته مې خپل پلونه پاتې کېدل، نو زه ډاډ من شوم چې لاره مې سمه ده .

۱۱۷ کرښه :د ګلونو په موسم کې مې دستا له پاره ګلونه راوړل خو تا وخندل ،او ما سم دلاسه تاته وویل چې په پسرلي کې خو د ګلونو څخه ګیډۍ جوړه ول اسان دي خو ډالۍ کول یې ډېر سخت کار دی .

۱۱۸ کرښه :زما زړګيه !وژړا ښه په چيغو ،چيغو وژاړه دومره وژاړه چې په ژړا ژړا کې دې ترک زړه وچوي ،وژړا دهغه بې وفا په ياد وژاړه چې يوه شيبه يې هم دستا په خاطر نه دي ژړالي ،وژړا دهغه بې وفا په ياد وژاړه چې ،دوفانوم يې نه دی اوريدلی اوتل يې دجفا په مزي دژوند تسپې پېیلي، خو یوه خبره په یاد ولره ،داډول ژړا اوښکۍ کمه وي او ګټه یې په نیشت حساب ده.

۱۱۹ کرښه : کمبخته او بې بخته زړګيه وژړا ،اوس ژړا دومره وژړا چې په ژړا ژړا کې دې ترک زړه وچوي،زه دې له ژونده ویستم او د غم مېچن ته دې په اوږدږ پښو کښېنولم.

۱۲۰ کرښه : دبلۍ له سر څخه دې دکوڅې ورستۍ برخه ته په خواږه نظر څو ځله وکتل،خو انتظار دې پسې اوږد شو او له بلۍ راکښته شوې او دکوڅې په ورستۍ برخه کې دې د د کوڅې له کونج څخه دې د بلې کوڅې ورستۍ کنډو ته خپلې سترګې واړه ولې،تا دا کار نور هم پسې اوږد کړ، ان تر دې چې د کلي ورستۍ کوڅې ته ورسېدې،او پر خپل مین دې سترګې ولګدې،زه خوشاله شوم او دستا ځار مې بند کړ او بېرته دستا له لیدو څخه ستون شوم او ومې ویل ،څوک چې یو قدم هم مخ ته لاړ شي د هغوپه ګټه دی او منزل همیشه یو ګام هغه خو ته شتون لري، خو ډېر خلک خپل منزل نه پېژاني.

۱۲۱ کرښه : ماشومانو په خوړ(توی)کې په لمبو بوخت وو،او جامې یې دشنو کاڼو په سر ورته ېښودې وې،زه لږ ورته په ننداره شوم ،او دا دوی په لېدلو مې له ځان سره وویل ،انسان ته الله (ج) اولادونه ورکړل،او انسان د هغو ژوند دکاڼو په سر تېر کړ، نو د پلار تر کېدو ورسته به په اوښکو کې لمبي که خپلو اولادونو ته سمه لار ه ور ښکاره نه کړي ،تاسو د کاڼو په سر لمبو کوﺉ ،که خپل زوی ته د ښه او بد فرق نه شئ کولی.

۱۲۳ کرښه : دهر سهار په راتلو سره تاسو ته زیری دی چې خپل نېک کارونه پیل کړﺉ او دالله(ج)په عبادت ځانو نه بوخت وساتئ .

۱۲۴ کرښه : دمازدېګر په راتلو سره، دستاسو یوه ورځ له خپل ژوند څه کومه شوه ،اوس دستاسو خوښه ، که الله (ج) بل سهار درکړ تاسو به یې په څه پیل کړﺉ ؟ اوهښیاران همیشه په نیک کار کې بیړه کوي.

۱۲۵ کرښه :تاپه ما دجانان د راتلو زیری وکړ،ما دستا دنورو خبرو بدرګه ونه کړه او درته مې وویل چې په خوله دې ګوړې شه،خو دستا په مخ کې ګونځې راغلې او علی زما ترخوا وادرېدې او په رپېدلو شونډو دې وویل چې هغه له بل وطن څخه خپل وطن ته دا دې له پاره راوړل شو چې پاتې وخت قیامت ته د تېرېدو په خاطر د خپل کلي په هدېره کې تېر کړي،زه چوپه خوله پاتې شوم ،خو تاسو ته ووایم چې هره خبره په غور سره ووارﺉ او دخبرو په کولو کې بېړه مه کوﺉ.

۱۲۶ کرښه : له یو کور څخه تېرېدم ،دکور له منځ نه دښځو اواز راغی، زه ماشوم وم،نو ځکه ورته لږ تم شوم ،هغو ښځو په یو اوبل د غلا تور لګو،زما په خیال دوی د خاوند دراوړل شوو شیانو په اړه اندېښمنې وې،زه لږ نور هم دیوال ته ورنېږدې شوم،هغو دا مهال یوه اوبله د سر په وېښتانو کې سره نېولې وې،او غږونه یې لږ نور هم لوړ شول ،ما وخندل هغو سره پرېښودل،او دواړو ښځو د دروازې له شا څخه ماته وکتل او جګړه یې بس کړه ،زه لږ نور هم په شونډو کې موسکې شوم او ومې ویل خندا هم سړی له جګړې ژوغورلی شي.

۱۲۷ کرښه : خندا هم سړی له جګړې ژوغورلی شي.

۱۲۸ کرښه : ټکه غرمه وه ماشومان د توتانو سیورو ته لاړل او د ونې په ځانګو کې یې ټالونه واچول او بې غمه یې ټالۍ وهلې ،ناڅپه په یو پسې ټال وشلېده،او لاندې راګوزار شو،او چیغه یې له خولې وواته ،ماته یاد شول چې بې ځایه سوچ همدا دماشومانو ټال دی.

۱۲۹ کرښه :بې ځایه سوچ دماشومانو ټال دی.

۱۳۰ کرښه : دشپې دریمه ډېوه مې ولګوله،ما د کتاب څلورمه برخه پیل کړه ،تر څو چې څلورمه برخه خلاصده نو سهار شو او ما دکتاب ورستې توری ولوست ، دکتاب په لوستلو دوه ګټې لاس ته راځې،دسهار زیرې او مغزو ته دپوهې را تګ،تاسو دې دواړو ته ضرورته لرﺉ.

　

۱۳۱ کرښه: د خزان راتلو ته انتظار مه باسئ او ما هم د سپارلي په تګ خپه کیږﺉ ،خو تاسو په داوړو وختونو کې یو شان ژوند غوره کړﺉ،نو دستاسو ارمان ته به توان ونه راسېږي.

۱۳۲ کرښه : د اختر دمبارګۍ په وخت کې مې دیار سرو لاسونو ته پام شو ،هغه موسکې شو او لاسونه یې زما دلیدو له پاره نور هم پورته کړل،ما د هغه سترګو ته وکتل او ورته مې وویل رنګون په دوه ډوله دي ،یو رنګ دانسان له مړېنې ورسته پاتې کیږي او یو بل رنګ یې په ژوندوني وي ،چې هغه رنګ نن دستا په سترګو کې ښکاري،هغه لږه څه حیرانه شوه وایې ویل هغه کوم رنګونه دي ؟ ماوویل اول د ژوند رنګ کړه وړه دي چې انسان یې بدله ولی شي، دوهم هغه رنګ دی چې عملونو ته ورکړل شوی دی چې له مړېنې ورسته نه بدلیږي.

۱۳۳ کرښه : کومه ستونزه چې تاسو ته پیدا شوي او ډېر یې سرګردانه کړي یاست،یوه لار یې دحل کولو له پاره تاسو سره شته ،کله چې له ستونزې سره مخامخ شئ نو الله (ج) یاد کړﺉ او صبر وکړﺉ، هره ستونزه حل لري خو تاسو به پرې پوه نه شئ ،که چیر ته بې صبره شوﺉ.

۱۳۴ کرښه : د ماشوم غوندې کرګڼې مې په لپه کې راټولې کړې او دستا خوا ته راغلم خو تا رانه له لاسه وتښتولې .

یاره! ما ټوله ورځ د ستا په خاطر د کرکڼو په ځنګ کې تېره کړه.

۱۳۵ کرښه : پر مخ دې دباران څاڅکي ولوېدل او تا په خپله ژبه د باران څاڅکي راټول کړل او له شونډو دې تړپ پورته شو.

۱۳۶ کرښه : تاته په سترګو کې مې اوښکې راوړې.

۱۳۷ کرښه :څوک چې تاسو ته په بیا، بیا د کست په خاطر ګوري،تاسو له هغه څخه لاره بدله کړﺉ ،او الله ته مخ واړه وﺉ.

۱۳۸ کرښه :دنه پېژندل شوﺉ کس احترام وکړﺉ،تر څوک چې تاسو هغه نه وي پېژندلی تر هغه وخته پورې په هغه باور مه کوﺉ.

۱۳۹ کرښه : خوشالي یو وار دروازه ټکوي ،خو غم تر هغه پورې دروازه ټکوي تر څو چې تاسو ورته دروازه خلاصه نه کړﺉ،نو دخوشالې له پاره په اول ځل دروازه ورخلاصه کړﺉ،تاسو به ضرور د دروازې په خلاصولو او تاړلو کې تجربه لرﺉ.

۱۴۰ کرښه : که له تاسو په کوم کار کې بیا،بیا تېروتنه کېده ،نو تاسو هغه څه ته مخه کړﺉ چې تاسو پرې مطمین یاست،او لومړی کار ته دسوچ وخت ورکړﺉ.

۱۴۱ کرښه :کله چې په مینه کې د مرورتوب وخت پای ته ورسېد،نو تاسو ته به زنداګي یوه بله زنداګي په لاس کې درکړي،خو تاسو دا ځل ډېرې تجربې اخیستي، او بیا دمرورتوب چانس مه ورکوﺉ.

۱۴۲ کرښه : په غمونو کې زه هم له ژوند خوشاله نه ومه ،خو کله مې چې د ستا مینه زړه ته راغله ،نو اوس د ژوند څخه دشکایت وخت نه لرم،تاسو هم له خپلې زنداګۍ شکایت مه کوﺉ،الله له هر څه خبر دی.

۱۴۳ کرښه : د ونې څانګې باد ماتې وې،او ماشومانو په دې څانګو لوبې کولې ،باد نور هم تېز شو او ګرد غبار یې جوړ کړ، زه ترې یو څه لرې وم او ماشومان مې له سترګو پانه شول ،دباران د وریدو او دسخت باد په وخت کې دماشومانو خیال ساتۍ،کنه بیا به د باران څاڅکي او دستاسو د اوښکو څاڅکي سره ګډې شي.

۱۴۴ کرښه : ډېر خلک په دې باور دي چې دمینې پټ ساتل ښه کمال دی، خو زه د دغو خبرو پروا نه کومه او وایم چې مینه وکړﺉ او دساتلو او دښکاره کولو کار یې الله (ج) ته پرېږدی ،هغه په هر څه قادر دی.

۱۴۵ کرښه : ما د هر ښایست سره مینه وکړه ، او له هر ښایست څخه مې خپله برخه واخیسته ،د الله (ج) په کیناتو کې ښایستونه دومره ډېر دي چې زه یې د یادولو څخه عجاز یم ، نو اوس تاسو ووایاست چې دا خبره رښتیا ده ،چې مینه یو ځل کیږي؟ نه که تاسو په بیا،بیا مینه ونه کړﺉ او تازه یې ونه ساتئ نو دژوند په کنډو دومره اسان نه شئ تېرېدی.

۱۴۶ کرښه : زه تاسو ته دا کرښې دخپلې پوهې له مخې لیکم، زما کرښې ولولئ او وګورﺉ چې تاسو سره څومره مرسته کولی شي ،خو په دې ځان پوه کړﺉ چې لوستل یې اسان خو سرته راسول یې ګران دي ،ژوند همدې ته ورته دی.

۱۴۷ کرښه : په دو وختونو کې دکلي په کوڅه کې مه ودرېږﺉ ،یو دا چې دا چا دمرګ اوازه خپره شي او دوهم دا چې زلزله ځمکه وښوره وي ،دا دواړه وختونه په عبادت تېر کړﺉ،او دژوند په هر شېبه کې دعبادت کول دانسنانو په ګټه دي نو دا دتوان وخت نور ودروﺉ او دثوابونو په ډېره ولو پیل وکړﺉ.

۱۴۸ کرښه : له دو حرکتونو څخه ډاډه وکړﺉ ،یو داچې کله مو اندمونه د ناروه کار له پاره پورته شي او دوهم دا چې په بې حوصلې سره دا چا ګرېوان نیول،دا داوړه حرکتونه تاسو برباد کوي.

۱۴۹ : کرښه : خپلې ښځې ته په یو ښه نوم غږ کوﺉ کنه تاسو به دښځې په مخ کې دیوې چونډې شئ.

۱۵۰ کرښه : کله چې څوک دستاسو د کور دروازه په بېړې سره، سر په سر څو ځله وټکول شي، نو تاسو بېړه مه کوﺉ او په ډاډه زړه دټکونکی خواته ورشئ ، په دې وخت کې به دروازه ټکونکی تاسو بې سوچه کړي ،خو تاسو الله (ج) یاد کړﺉ،او دروازې ته په غښتلو قدمونه حرکت پیل کړﺉ ،دغه کارد تاسو ته په ګټه دی.

۱۵۱ کرښه :کله چې دستاسو ماشوم په کوڅه کې دبل ماشوم سره په جنګ شو او تاسو یې ژړا په کور کې واورېده ،تاسو دکوڅې خواته لاړ شئ ، لومړﺉ خپل او پردی ماشوم ښه وګورﺉ او دا دوی حرکتونه په بېړې سره وګورﺉ ،کله چې دوی سلامت وو نو شکر وباسئ ،او ماشومانو ته دنصحت کولو خبرې پیل کړﺉ ،که چیرته دوی په وینو سره وو نو دا وخت دمرستې دی ،داوړو سره مرسته وکړﺉ ،او دغچ اخیستلو څخه ډاډه وکړﺉ ، په دې وخت کې بدل اخیستل د لویانو کار نه دی ،تاسو الله (ج) ته مخ واړوﺉ او د الله (ج) څخه بل فیصله کونکی نه شته.

۱۵۲ کرښه : دا وخت دثوابونو دی،که تاسو اوهښیار یاست نو د الله (ج) عبادت وکړﺉ ،تاسو ته ډېر کم وخت درکړل شوی دی.

۱۵۳ کرښه : کله چې ویده کیږﺉ نو څلور شیان په یاد ولرﺉ.

۱:دالله (ج)نعمتونه

۲:د خپل مال راټوله ول .

۳: دخوب وخت.

۴ :ایت الکرسي .

په دې شیانو سره تاسو دځان خفاظت کولی شئ.

۱۵۴ کرښه : یوه ګړﺉ واړندې مې اذانونه واورېدل او دلمونځ کولو له پاره مسجد ته لاړم، ملا دجمعې ورکولو له پاره پورته شو ، ما او نورو مسلمانو وروڼو په پوره اخلاص سره لمونځ وکړ،شاته مې مخ ولاړه و ډېر کسان راځینې ورسته و او ټولو خولې ښوراولې او دعاګانې یې کولې،ما هم لاس پورت کړ ،او د دعاګانو په ویلو مې پیل وکړ،دنورو دعاګانو تر څنګ مې وویل چې یا الله (ج) دستا بنداګان له تاڅخه څه غواړي ته یې ورته پوره کړه ، او همیشه دې په اتفاق لره، ای زما ربه (ج)! یواځې ته یې چې زموږ فریاد اورېدلی شې.

۱۵۵ کرښه : په زړه کې دنفرت ګاڼي مه ګده ،د ګاڼو له پاره خوړونه دي چې دباران دسپنو څاڅکو څخه خړې اوبه راونې شي او خځلې په سر واخلي ،مینه کول یوه لویه لورینه ده ،خپل سپن زړه په تور داغلي نفرت مه پوښه ،کنه تاسو به دښې ورځې څښتنان نه شئ.

۱۵۶ کرښه : دماښام په راتلو سره ته ریاده شوې ،او په منډه دمسجد خواته لاړمه ،او دلمونځ په کولو مې پیل وکړ ،هر څه په عبادت سره پیدا کولی شئ ،که تاسو د زړه له تله دالله(ج) عبادت وکړﺉ.

۱۵۷ کرښه : دژوند سره په نخرو مه درومه ،ژوند دنخرو له پاره نه دی ،تاسو له هرڅه نخرې مه جوړه وﺉ ،دا کار تاسو تورو کندو ته رسولی شي.

۱۵۸ کرښه : د کوڅې په سر کې ولاړه وې،او د یار دراتلو له پاره دې سترګې پرانیستې وې،دا یوه خوندوره شېبه ده ،تاسو داسې شېبې خوندي وساتﺉ.

۱۵۹ کرښه : دلیونتوب خبره خو هر مین خپلې معشوقې ته کوي چې دستا په مینه کې لیونی کیږم، یا درپسې لیونی شوم،دا به مو نه وي اورېدلي چې د چا مینې له لیونتوب وساتلم ،خو نن به یې درته ووایم ،مینه سړی لیونی کوي ،خو مینه سړی له لیونتوبه ژوغوري ،که تاسو لیونی یاست مینه وکړﺉ او د صادیق په کې ووسئ ،نو تاسو به له لیونتوب وساتل شئ.

۱۶۰ کرښه : دخپل پلار احترام وکړﺉ،هغه زموږ دسر پانه ده ،که تاسو دپلار احترام ونه کړﺉ نو دپلار کېدو تمه مه کوﺉ ،تاسو به په غذاب اخته شئ ،پلار دزوی له پاره هرڅه په ځان وړي خو اولاد یې سختۍ ته نه دی ورکړﺉ،الله (ج)به تاسو ته یو ښه مقام درکړي،که د خپل پلار خبره په هر څه کې واورﺉ ،پلاران تاسو ته بده لاره نه ګوري .

۱۶۱ کرښه : که تاسو په مینه نه پوهیږﺉ چې ما له هغې سره مینه ده ،که چیر ته مو دشپې په ورستۍ برخه کې د سترګو څخه اوښکې وبهېدې نو پوه شئ چې مینه مو زړه ته ولوېده ،او ځان ته مبارکي ورکړﺉ ،او کلکه یې په زړه کې وساتئ ،تاسو ډېر نېکمرغه خلک یاست.

۱۶۲ کرښه :کله چې ډېر یواځې شوﺉ نو دا کومه خبره نه ده دالله (ج)خوا ته مخ واړوﺉ ،الله (ج) به له تاسو سره مرسته وکړي،خو په دې ځان پوه کړﺉ چې تاسو ولې دومره یواځې یاست!؟.

۱۶۳ کرښه : په نیمه شپه له کوره ووت او یوه شېبه ورسته کور ته راننوت خو مور یې په انګړ کې پریشان پسې تاوېده،کله یې چې خپل زوی ولید چې د جوارو غوټکې ورسره دي نو پوښتنه یې ترې وکړه .

ـــ دا څه دي او له کومه دې کړل.

ـــ د جوارو غوټکې دي، او بیا لږ غلی شو خو مور یې بیا ورته وویل.

ــ وایمه زر ووایه دا دې له کومه کړل.

ـــ دا مې د خپل تره له پټه راپرې کړل.

ــ مور یې شنه وواښته او خپل زوی ته د حرامو په ښودلو سره یې دوه څپړې ورکړې.

زوی یې په داسې حال کې خپلې مور ته وویل چې له سترګو یې اوښکې بهېدې.

ــ مورې! ته ښه پوهیږې چې ځمکه زموږ ده خو جوار پرې زموږ تره په زور کرلي دي نو په دې کې ګنه ځه ده .

مور یې دا دې خبرې په اورېدو سره یوه بله څپړه هم ترې پورته کړه او جوار یې په پښو کې راولوېدل.

۱۶۴ کرښه :د ګودر په غاړه راتېر شوم ،سترګې مې په ځمکه ګنډلې وې ،پېغلو وخندل او غږ شو ،تاسو وګورﺉ له هغه څخه څه ورک دي،بیا دخندا شور شو ، خو زه تاسو ته په ډاډه زړه ویلی شم چې د نه ورک شوي څیز لټول او پرتاسو د چا خندا کول ښه دي نه پر خپل ژوند او عیرت ملنډې وهل.

۱۶۵ کرښه : دستاسو فکر به تر ما ښه وي خو زما فکر پرتاسو ځکه ښه دی چې تاسو دخپل فکر ساینه کوﺉ،دځان ستایل تاسو په امتحان کې روستی شي.

۱۶۶ کرښه : کله چې مو دخندا له پاره خوله خلاصه شي نو د ژړا له پاره تیاری ونیسئ .

۱۶۷ کرښه : په هغه ماښام چې تا سپنه جوړه اچولي وه ،خوند مې ترې واخیست او ماته یې ډېر څه یاد کړل او ژوند سره مې نور ښه کارونه هم یو ځای کړ ،موږ به له دنېا یواځې خپل عملونه او قبر ته به کفن یوسو ،نو تاسو دثوابونو په کولو کې بېړه وکړﺉ،اوس له مرګه ویره نه ده په کار که تاسو د قیامت په ورځ باور لرﺉ.

۱۶۸ کرښه : تابه دځان په اړه ضرور فکر کړی وي خو دبل انسان په اړه به دې فکر لږ کړی وي یابه په هیځ شامل وي ،خو دا ځل دبېوزله انسان په اړه سوچ وکړه او د خپلې وسې ورسره مرسته وکړه ،کله چې تاسو دبل انسان په اړه سوچ وکړ نو دستاسو سوچ به په خپله پوره شي .

۱۶۹ کرښه : دماسپښین وخت و ته د ونې لاندې ویده وې ،زه دڅه کار کولو له پاره بر کلي ته روان وم ، په لر او بر کلي کې دماسپیښن اذانونو اذانګې جوړې کړې،ما وویل: الله (ج)لوی دی ،خو ته دونې لاندې په نري څادر کې وښورېدی ،او بېرته دې دخوب غځولو له پاره ځان سم کړ ،ته به ترڅوخپل ژوند په خوب تېره وې ،ولې تاسو دې دنېا ته دخوب له پاره رالېږل شوی ياست،بې ځایه خوب دستاسو ګناهونه ډېره وي.

۱۷۰ کرښه : زه دستا له مینې تر دې ځایه راورسېدم خو ته دخپل نفرت له وجې په نیمه لاره کې پاتې شوې ،ما له ځان سره ګلونه راخیستي وو خو تا درنه کاڼي رابار و ،مینه سړی منزل ته راسولی شي خو نفرت له سړي څخه لاره ورکه وي ،تاسو دکاڼو په وړلو وخت مه تېره وﺉ.

۱۷۱ کرښه : هغه ځمکې ته ورټیټه شوه او دشفتلو له پټې څه یې یو څو ګلونه راپرې کړل او په ناز سره یې په خپل اوربل کې وټومبل ،ماوویل :تاسو ته دا ګلونه څومره خوند درکوي؟

هغې په نرۍ موسکه سره وویل :

ډېر زیات

،ما بیا غبرګه کړه او ومې ویل :

تاسو به له دې په سل وارې او له دې به هم ښه ګلونه تر لاسه کړﺉ که چیرته مو ژوند په مینه تیر کړ او که د الله (ج) عبادت وکړﺉ.

۱۷۱ کرښه : تاسو دخپلې کورانۍ له پاره د ډوډۍ په تر لاسه کولو له پاره درنه ګاڼي یوسئ ،خو دیو شخوند له پاره دشوم کس په مخ کې مه اودرېږﺉ.

۱۷۲ کرښه : ماشوم دملنګ له پاره شړومبۍ او وچه ډوډۍ راویسته او ملنګ لاسونه پورته کړا او دعا یې وکړه او بیا د دېوال څنګ ته غلی کښېناست ،او په مینه یې د ډوډۍ په خواړلو پیل وکړ ،ماشوم دنورو ماشومانو سره په لوبو بوخت شو ،ما وویل : الله څومره مهربانه دی،اوماشومان تاسو ته هم په خپل لاس ډوډۍ درکولی شي،که تاسو هغه د پوهې په ګوندوري کښېناو.

۱۷۳ کرښه : مینه له هر څه پیلېدلې شي،خو ډېر خلک وایي چې له سترګو پیلېږي ،خوما خپله مینه له زړه پیل کړه .

۱۷۴ کرښه :په قبر خاورې ورواړول شوې،دمړه شوي کس زوی پورت شو او خلکو ته یې وویل:

زما پلار یو شریف سړی و او زما په روزلو کې یې ډېره هڅه کوله ..

د مړه شوي کس د زوی خبره نه وه خلاصه چې دخلکو له منځ نه یو راپورته شو او وایې ویل :ما دستا په پلار پنځه لکه افغانۍ وې او په سود مې ورکړې وې، دهغې په اړه هم څه ووایه ، دمړه شوي کس دزوی خوله وازه پاتې شوه ،له څنګ څخه یو سپین ږیري غږ وکړ،لکه څنګه چې له مړو شو کسانو څخه پیسې پاتې شوې له تاسو به هم همدا شان پاتې شي ،ښه به دا وي چې بیا یې غوښتونکی شئ ،اوس دا هلک دخبرو له پاره پرېږ دﺉ،زه هم دخلکو په منځ کې ناست وم او له ځان سره مې وویل، که دمړه شوي کس زوی اوهښیار وي نو اوس به ورته ووایي چې له مړنې ورسته هم زما پلار له سوده خلاص نه شو خو له دې به څنګه خلاصیږي چې چې ماته یې هر څه په سود پرېښودي دي ، که تاسو ښه پلاران یاست نو تاسو خپلو اولادونو ته حرام مه ډېره وی.

۱۷۵ کرښه : تاسو به هله د خپل ژوند په قیمت وپوهیږﺉ چې په کوم جرم مو سر تر پنسۍ ورسیږي.

۱۷۶ کرښه :ما ډېر خلک لېدلي چې وایي ،په عشق کې توانونه دي او همیشه به په غمونو کې یاست ،زه دا خبره نه منم ،که چیرته تاسو دزړه له اخلاصه عشق وکړﺉ، نو ټول ژوند به مو په ګټه تمام شي، دا چې تاسو ته دعشق له وجې توان رسیږي ،نو تاسو په خپل عشق یقین نه لرﺉ.

۱۷۷ کرښه : مبارک شه،مبارک شه اوازونه خپره شول او حجرې ته د کوچني ماشوم ژړا په داسې انداز راتله چې په ټولو خواږه لږېده،ملا، له حجرې ولاړ شو ،یو څو شېبۍ ورسته مې داذان اواز تر غوږ شو او دماشوم ژړا شېبه په شېبه پسې ورکېده.

پرځینو ژړاګانو خوشاله شئ،او پر بې ځایه خندا وژاړﺉ.

۱۷۸ کرښه : تاسو به دبلتون شېبه هغه وخت لنډه کړﺉ چې تاسو کله د وصال ارزښت ته په درنه سترګه وګورﺉ.

۱۷۹ کرښه : د دیوال شاته ودرېدې او دماښام ډوډۍ دې په خپلو پاستو ګوټو راکړه او زلفې دې په مخ راخورې شوې ،تا خپله ژبه کاږه کړه او پو دې ورکړ ،وېښتان دنه ،دانه شول، او دزلفو تیاره دې په مخ خوره شوه،ځینې تیارې،زموږ د ارامۍ له پاره دي،او ځینې د اور رڼاګانې زموږ کور سوځلی شي.

۱۸۰ کرښه : هغه یې کلکه په سر کې ونیوله او په خپلو لاسونو یې نور زور هم ورکړ او په لوړ غږ سره یې ورته وویل :

ــ واویه نن دې ولې د چېنې په غاړه له ما شکایت کړی؟.

هغې له سلګو سره یو ځای ورته وویل :ما نه دي ویلي زه درته رښتیا وایم.

ــ نو بیا د کلي ځوانان څنګه خبر دي چې زه ښځه وهم؟.

ښځې یې دا مهال خپل ټکرۍ په سر لږ راسم کړ او وایې ویل:هغه ځکه خبر دي چې ته په کور کې په لوړ غږ او په غوسه سره خبرې کوې او هره ورځ زما ویښتان په کوڅه کې تویږي.

خاوند خپلې سترګې د ښځې په سترګو کې کېښودې او په مخ یې یوه رنګیه څپه تېره شوه.

۱۸۱ کرښه : هغه دکفن څخه دوه ټکونه پورت کړل ،او د څنګ ملګري ته په شونډو کې موسکۍ شو ،ما وویل :تاسو چې کله له کفن څخه ټکونه پورته کړل تاسو ته څه یاد شول چې موسکۍ شوﺉ؟

هغه غلی شو خو ما وویل :له تاسو به جامې بل څوک وباسي او تاسو سر له اوسه دقبر له پاره تیاري وکړﺉ.

موږ په رښتیا چې ډېر ناتوانه یو،دغښتلیتوب له پاره دښه غمل توښه درسره وساتۍ.

۱۸۲ کرښه :کله چې تاسو د څه په لیدلو زیات حیرانه سئ نو په زړه لاس کېږدﺉ، الله (ج) دا دنېا رنګ په رنګ جوړه ده.

۱۸۳ کرښه : شاعران اکثره وخت په مینه کې له غمونو سر ټکوي خو په دې ځان نه خبروي چې خوشالي یې تر لاسه ده.

۱۸۵ کرښه :تاسو دمور قدر وکړﺉ چې زړه مو ارام پیدا کړي.

۱۸۶ کرښه :دکلي له منځ نه د اذان اواز راغی ،څومره خوږ و، ما دمسجد دتلو نیت وکړ او زړه ته ارام ولېده.

۱۸۷ کرښه : دا خزان تېرېدونکی دی که تاسو یوه زره هیله هم لرﺉ.

۱۸۸ کرښه : دښار په منځ کې مې ملګري تر شا زما په سترګو لاس کېښود،او وایې ویل زه څوک یم ؟

ماغبرګه کړه شکر چې الله (ج)اواز درکړﺉ دی کنه دخلکو دپیژندو به نه وﺉ.

څه چې الله (ج)در کړي دي په هغه څه شکر وباسﺉ.

۱۸۹ کرښه :د ګورګورو څانګه مې راټیټه کړه ، او یو څو ګورګورې مې خولې ته واچولې،تا وویل :ستاسو ښه ځواني ده.

زه غلی وادرېدم او الله (ج)ته مې سر پورته کړ او وامې ویل :یالله (ج) ما وبښه ما دخپلې ځوانۍ له پاره ډېر کم کار کړﺉ ،ته زما ځواني له دوزخ څه وساتې.

تاوویل :امین.

۱۹۰ کرښه : واوره وارېده،او لارې او کوڅې یې په سپین رنګ پوښلې وې،زه دکلی په کوڅه کې کور ته روان وم ،اوپښو مې واوره ماتوله او دخرپ غږ مې په کوڅه کې په ما پسې روان و،تا زما دپښو خرپ واورېده،او دکور داروازې ته راغلې،زه د ژوند او بقا په سوچ کې له کوڅې تېرېدم ،ناڅپه درب شو او د ولو په منځ کې مې درد واخیست،ما په تیزۍ سره څنګ ته مخ واړو ،ته په دروازه کې په ملا ماته ولاړه وې،او په پستو ګوتو دې دواورو د یوه بل غونډوری په جوړه ولو اخته وې،او په شونډو کې دې موسکه په سپن مخ خوره وه ،ما سر واڅنډه او وامې ویل ،لیونۍ.

۱۹۱ کرښه :ټکه عرمه وه او لمر مې په څپو،څپو له سترګو منډه کوله،په کلي خاموشي خپره وه،کله ،کله به د چیرچڼو،شور دکلي خاموشي ماته کړه، د کلي د درمندونو دتوتانو لاندې ماشومانو لوبې کولې،ما په سر څادر اچولی و اوپه چټکۍ سره دستاسو ترکوڅې تېرېدم ،دبنګړو شورشو ،او په تېزۍ سره یې اواز زما غږونو ته نېږدې کېده ،سترګې مې پورته کړې ،ته په منډه وې او په دروازه دې ټول ځان ورپرېښود ،د داروازې ځېنځېر وشرنګېده ،تا شونډې دغاښونو لاندې کړې ،او په مخ کې دې واړنګه تېره شوه،او په بیړه ،بیړه دې سا تر خولې تیره وله،او د معصومتوب راز دې په مخ راخور شو،او خمارې سترګې دې ځمکې ته واچولې.

۱۹۲ کرښه : دګلونو وګمې دکلي له کورونو تېرېدې ،ګلونه ګل و،دبېکاڼو ونې دکورونو په انګړونو کې سیورې اچولې وې، دونو لاندې سپین ږېري په خوږه خوب وېده وو،او دکټ څنګ ته ورته دیخو اوبو منګي اېښودي وو او په سر یې جامونه نسکور وو،ته دخپل کور په انګړ کې دونې لاندې ناسته وې او په سپینه ټوټه کې دې سره تارونه پیل او دسپین رومال په کونج کې دې دګلاب ګل دغوټۍ دجوړېدو ورستۍ شېبه وه ،تا رومال له سترګو لرې کړ او په خوند سره دې څو ځله په داسې حال کې وکوت چې سر به دې ورته کوږ شو،اوبیا دې په بېړه یو او بل خواته وکتل او خپل لاسونه دې په تېزۍ سره زړه ته یووړل،او رومال دې کلک په سینه پورې ونیو او په شونډو دې نرې مسکا خوره شوه او په کاږو سترګو دې دپلار کټ ته وکتل.

۱۹۳ کرښه : په کلي کې اوسېدل تاسو ته دژوند زده کړه درکولی شي.

۱۹۴ کرښه : د دوبي میاشت وه ، پلار راباندې غږ وکړ ،زویه پاڅه ناوخت دی،هسې نه چې د لمونځ وخت درنه تېر شي ،دپلار په دې خبره راپاځیدم ،لمونځ مې وکړ او دچای ځښلو له پاره دکور د ډوډۍ او دناستې کوټې ته لاړمه،مور مې اوس هم په مسله ناسته ده او الله (ج) یادوي زه یې څنګ ته ورنېدې شوم،او دمور په څنګ کې مې یو څو شېبې ځان ارامه کړ ،دپیالو اوز مې تر غوږ شو چای راوړل شو او ما په منډه ،منډه یوه پیاله چای وڅیښ ،زه په دغه ورځ له کور څخه لرې چیرته په سافر روان وم ، دکوټې په دروازه کې مې تیار شوي بکس ته وکتل ،ماشومان دباندې په درنه خوب وېده وو،زه رپاځېدم او د روانېدو تکل مې وکړ،دمور په سترګو کې مې اوښکې راغلې ،دمور اوښکومې زړه نرۍ کړ،خو څه به مې کول ،د کور له له دروازې راتېر شوم اود الله په اماني مې له ټولو سره وکړه،دا مهال زه دکلي په کوڅه کې روان وم او بکس مې په څنګ پورې ځړېده،د کلي خلک وېده وو او دکورونو په انګړونو کې یې دکټ په سر خوبونه کول،زه خوښ شوم او ومې ویل څوک چې سهار دوخته پاڅیږي دمنزل لاره به یې لنډه شي.

۱۹۵ کرښه : څوک چې سهار دوخته پاڅیږي دمنزل لاره به یې لنډه شي.

۱۹۶ کرښه : دغنمو دلو وخت پای ته راسېدلی و ،دکلي په پاټو کې کې عواوې څېرې دې ،ستا په لاس کې نرۍ لښته وه ،او سپنې غواوې دې ترمخ په ټیټ سر روانې وې او نیم وچ او شنه و واښه یې په خپلو ژبو د غاښونو لاندې کول،ستا نیم پټ مخ له لرې ځلا کوله او د کلي د پاټو مازدیګر یې خوندور ساتلی و.

۱۹۷ کرښه : د چینې له خولې سپنې اوبه را راوانې وې،او تا په سرو لاسو منګي ته پورته کولې،او دچینې په منځ کې شګو شنه ځلا جوړه وه او په سپینو اوبو کې دې سپین مخ په مزا ټالۍ وهلې،تا خپل مخ په اوبو کې ولیده، او په لاس دې اوبه یوې اوبلې خواته وشندلې او له ځان سره نیمه خوا موسکۍ شوې.

۱۹۸ کرښه : ستاسو دکور دتوت په ځنګه کې زوړ ټیم راځوړند و،او سپنه توتاکۍ یې څنګ ته ناسته وه،ته له کوټې راوتې او په لاس کې دې کوندوری نیولی و او توتاکۍ دې خواږه،خواږه وکتله او بیادې کوندوری ټک واهه او دبنګړو شور پورته شو،له کوندوري څخه د وچې ډوډۍ وړې ،وړې ټوټې په سپنه خړل شوي ځمکه راولوېدې ،ته لږه لرې شوې او د بلنې خوږ نظر دې توتاکۍ ته پورته کړ.

۱۹۹ کرښه :سپنې لچې دې بډوهلې وې،پستې کوتې دې په لندو اوړو ککړې وې،له تنور څخه د سکروټو ګرمي راپورته کېده ،لمر په نیم اسمان ولاړ و، تا دوهمه ډوډۍ په تنور ووهله ، او په ړستوني دې خپله سپینه ټنډه له خولو پاکه کړه ،او پخې شوي ډوډۍ ته دې په خواږه نظر وکتل او په مخ کې دې دخوشالۍ وړانګه تېره شوه.

۲۰۰ کرښه : که تاسو مینه نه وي کړې نو تاسو دخړو اوبو په خوړ(توی) کې ولاړ یاست

　

۲۰۱ کرښه :د ژوند په هره لار کې خنډونه شته خو یواځې د اسلام لار ده چې په ورېښمو پوښل شوي ده او انجام یې رڼا دی،تاسو په دې ښه پوهیږﺉ خو بیا هم د ازغو خواته ځان کش کوﺉ.

۲۰۲ کرښه : دسپرلي اوله ورځ وه ما دګلونو ګېډۍ جوړه وه غوښتل مې په دې نیت دستا درګاه ته درشم چې نورمې له حزان څخه ژوند وژغورم.

۲۰۳ کرښه : ارمانونه ځکه نیمګړي پاتې شي چې تاسو له خدای(ج)څخه مرسته نه غواړﺉ او ځان الله (ج)ته نه سپارﺉ.

۲۰۴ کرښه :په سترګو کې دې اوښکې ډنډ شوې او په خواره خوله دې وویل بیا کله راځې؟

ما په ډاډه زړه سره ځواب در کړ ،کله چې دالله (ج)خوښه شوه.

۲۰۵ کرښه : له هر څه سره ډېر خیال کوه خو مینې ته ټول زړه ورکړه.

۲۰۶ کرښه : کله چې په بد کار پېښمانه شوﺉ نو تاسو دکمیابۍ په لور یون پیل کړ.

۲۰۷ کرښه : دبندي سره دملاقات په وخت کې شکر وباسﺉ ،چې تاسو په خپل واک کې یاست نو دعبادت له څنګه لرې مه ځﺉ.

۲۰۹ کرښه : دشپې په مزل کې خبرې مه کوﺉ او دپښو تګ ته بدلون ورکړﺉ ،دا دستاسو په ګټه ده.

۲۱۰ کرښه : په خړو اوبو کې مه لمبۍ ،تاسو به له پښو وغورځۍ، دوکه کول خړې اوبه دي چې تاسو به له پښو وغورځوي.

۲۱۱ کرښه :دګڼې ګوڼې په ځای کې له دو شیانو سره پام وکړﺉ.

اول:د خپل عزت سره .

دوهم:له خپل مال سره.

۲۱۲ کرښه :له توبې ورسته دبلې توبې چانس مه اخلۍ.

۱۱۳ کرښه : ما ډېر خلک لیدلي چې د منډې په وخت کې خپل بوټونه پرېږدي، که تاسو په چاپسې منډه کوﺉ نو بوټونه ورته وباسﺉ ،که له بل چا منډه کوﺉ نو بوټونه مو مه پرېږدﺉ.

۲۱۴ کرښه : په کلي کې په ټیټ سر حرکت کوﺉ ،په بیابان کې یو او بل خوا ته ګورﺉ ، په ځنګل کې هر خواته خپل نظر کوﺉ خو په غره کې په اختیاط سره دخپل قدم ځای وګورﺉ.

۲۱۵ کرښه : دمستۍ او دخندا له ځایه دا ښه ده چې هدېرې ته لاړ شﺉ.

۲۱۶ کرښه : په ماشوم دښکلولو په وخت کې خپل غاښونه مه لګوﺉ ، کنه تاسو به بې مینې کړي.

۲۱۸ کرښه : دشپې دکلي په کوڅه کې درې شیان کلک درسره وساتی.

اول :خپل عزت.

دوهم:خپل قدم.

دریم :خپل اواز.

۲۱۹ کرښه :له پردو ښځو څخه دتېرېدو په وخت کې خپل سترګې له سر څخه لرې کړﺉ.

۲۲۰ کرښه :کله چې تاسو له څه شي ټوپ کوﺉ ن نو دوه شیانو ته اختیاط وکړﺉ.

اول:دبدن غړو ته .

دوهم:خپلې ناپوهۍ ته.

۲۲۱ کرښه : کله چې څوک په ژړا ګورﺉ نو خندا مه کوﺉ.

۲۲۲ کرښه: سیند ته ټوپ اچول ښه دي نه دویالې په غاړه کښېناستل.

۲۲۳ کرښه : کله چې له چاسره خبرې کوﺉ نو خپل لاسونه دضرورت په اندازه وښوروﺉ ،کنه تاسو به کم غقل ور وپېژندل شﺉ.

۲۲۴ کرښه : چا پسې شا ته پټ تګ مه کوﺉ کنه تاسو به ورسته پاتې شﺉ.

۲۲۵ کرښه : شرپ شو او ګوته یې په لور غوڅه کړه.

وړوکي زوی یې ور منډې کړې او د پلار په ګوته یې د تړلو پیل وکړ.

ښځه یې د پټي په بله ځنډه کې د غنمو په لو اخته وه .

کله یې چې خپل خاوند ته فکر شو نو د غنمو ګېډۍ یې په لاسونو کې پاتې شوه او د ټکري له څنډې یې خپل سپن مخ د لسو ورځو د سپوږمۍ په څیر يرېښود او خپلې تورې سترګې یې د خاوند په نورني ټنډه ولږېدې.

۲۲۶ کرښه :په کټ کې له پاسه ځان مه راخلاصوﺉ داسې نه چې تاسو دکټ کړي.

۲۲۷ کرښه : خپل ملګرﺉ دمخ له لوري مه ګورﺉ ،هغه دشا له لوري وګورﺉ ،کنه تاسو به خپل ارزښت له لاسه ورکړﺉ.

۲۲۸ کرښه : دژوند مالګه عبادت دي.

۲۲۹ کرښه : دیارانو په محفل کې د خپلې خولې دروازه نیمه وساتۍ.

۲۳۰ کرښه : کله چې نه ډارېږﺉ او ګناهونه مو زیاتیږي نو هدېرې ته لاړ شي دغه ځای به تاسو سره د ښه ژوند مرسته وکړي.

۲۳۱ کرښه : لیونې روغ لیونی بولي او روغ لیونی، لیونی بولي،که تاسو بې اختیاطه یاست نو تاسو هم لیوني لیوني ګڼل کېږﺉ.

۲۳۲ کرښه : هر دروازه په اختیاط سره خلاصه کړﺉ کنه تاسو به د دروازې د خلاصولو لایق نه شی.

۲۳۳ کرښه : د ستا کوڅه کې دګلونو باران

۲۳۴ کرښه : د پاڼ په سر ودرېدل او کوهي ته کښته کېدل یوه خبره ده ،که تاسو بې مسلکه یاست.

۲۳۵ کرښه : د ژرندې تاواول ښه دي نه بې ځایه ګرځېدل.

۲۳۶ کرښه : مرچ وخورﺉ خو ګوړه مه خورﺉ کله چې دخوړلو په چل نه پوهیږﺉ.

۲۳۷ کرښه : دملګري سره په لاره کې خبرې مه اړوﺉ ،کنه تاسو به ملامت شی.

۲۳۸ کرښه : دپردیو کورونو دروازو ته مه ګورﺉ که تاسو ړنده هم یاست.

۲۳۹ کرښه : بلۍ ته لاړه لوپټه د مینې.

۲۴۰ کرښه : دستا تصویر ته په کتو ستړی شوم.

۲۴۱ کرښه : کله چې بې ځایه په چا پسې خندا کوﺉ نو دوه شیان یاد کړﺉ ، دخر غږ او دسپي غاپه .

۲۴۲ کرښه : ته له همځلو سره لږوبې کوه.

۲۴۳ کرښه: که تاسو د کړنګونو په سر تګ کوﺉ نو تاسو یو ښه تګ کونکی کېدﺉ شی ،خود ښه انسان ځای نیول تاسو ته له هر څه ښه دي.

۲۴۴ کرښه : تاسو به له کور څخه ونه شړل شی که چیرته دخپلې کورانۍ احترام وکړﺉ.

۲۴۵ کرښه : شهورت له دو شیانو راتلی شي .

اول: د بد کار له لارې.

دوهم :د ښه کار کولو په برکت.

خو تاسو هر څه دالله (ج) د رضا له پاره وکړﺉ نه دشهورت له پاره.

۲۴۶ کرښه : دا منم چې وخت سره زر دی ،خو تاسو به الماس پاتې شی که چیر ته یو نېک انسان وواسی.

۲۴۷ کرښه : وایې واهه اوس لږه پاتې، همت له لاسه مه ورکوه که خدای (ج) کول اوس به چاپه شي.

هغه دوه نور د تبر ګوزرونه هم ترې پورته کړل .

د پټي له پولې یو غږ وکړ سر ته پړۍ ور واچوﺉ چې د غنمو له پټي څخه بلې خواته ولویږي ، دا خو ګڼه ونه ده هسې نه چې زما فصل خراب کړي.

۲۴۸ کرښه : دښمن سره د مخامخ کېدو په وخت کې، خپل لاسونه شاته مه وړﺉ ،

۲۴۹ کرښه : وادرېږه ! د ستا له لاسه خو موږ تابه او بر باد شو،ته ولې هغه دپورې کلي ځمکه نه خرڅه وې؟.

دستا زړه غواړي چې موږ دې له لوږې مړه شوو؟

او یو ځل بیا یې د پلار ګرېوان ته لاس واچوو او خبره یې له خولې څخه په داسې ډول ووته چې له خولې یې سپنې لیاړې توېدې.

تاته وایم تا دا ځمکه د څه له پاره ساتلي؟.

پلار یې سر پورته کړ او وایې ویل: تاسو په یو بل ځای کې ځمکه هم لرﺉ خو هلته به تاسو په اورونو کې اوسی.

۲۵۰ کرښه : دخپلو وروڼو احترام وکړﺉ کنه تاسو به د خپل نوم په یادولو شرمېږﺉ.

۲۵۱ کرښه :ما د هره کرښه په اختیاط سره ولیکله ،اوس یې تاسو په غور سره ولولی.

۲۵۲ کرښه : د شعر نوم یو دی خو شاعر یې بېل،بېل دی،تاسو په بدو شعرونو وخت مه تېره وای.

۲۵۳ کرښه : د کوترو سېل د کلي په سر تاوېده ،ماشومانو دکلی په کوڅو کې لوبې کولې او زه له بازار څخه ستړی ستومان راغلمه ،ته دبام په سر ولاړه وې او دمازدیګر دا رنګینه شېبه دې په خپل رنګ ساتلي وه ،تا زه ولېدمه په منډه له بامه کښته شوې ،خو سبا تا رویبار راولېږه چې زما په کښته کېدو خو خپه نه شوې؟

ما ځواب در غبرګ کړ ، او رویبار ته مې دا خبره ورکړه،چې د پښتانو پېغلو حیا هر څه ده که تا دا کار نه وای کړی نو زما له پاره به هیڅ وې.

۲۵۴ کرښه : دشین چای پیاله یې راته مخې ته کېښوده او ویې ویل ،دستاسو نوم؟

ما خپل نوم واخیست.

هغه په خندا سره وویل بښنه غواړم له ما دستا نوم هېر و.

ماوویل: کومه خبره نه ده له ما هم همدا هیر و چې د لوړې چوکۍ ورسته دملګري پوښتنه ، دجوارو دیوې ګېډۍ عمره ارزښت درکوي.

۲۵۵ کرښه : زه له هغه څه سره مینه کوم،چې زما په ګټه وي.

۲۵۶ کرښه : په حجره کې دشعر اوشاعرۍ بنډار ښه ګرم و ، یو ځوان پورته شو او نورته یې وویل ،زه یواځې یو غزل وایم تاسو یې واورﺉ، زه دحجرې په منځ کې دشعر داورېدو له پاره ناست وم،ځوان یو بیت وړاندې کړ.

ناستو وویل: واه بیا یې ووایه!

ماوویل :هغه څه چې ارزښت نه لري دبیا اورېدو تمه یې مه کوﺉ.

۲۵۷ کرښه : د ژمي میاشت وه ،په کوڅه کې روانو کسانو ځاڼونه په ټوکرو کې پټ کړي و ،دخپل او پردي پېژندل ګران کار وو،تا تر شا وټپولم ،ما مخ درواړه و، دستا په مخ کې یواځې دوه غټې،غټې تورې سترګې ښکارېدې.

تاپه تړلي خوله وویل:بحښنه غواړم ،ما دبل چا ګومان درباندې وکړ.

ماوویل:کومه خبره نه ده ما تاسو وپېژندﺉ.. چې په پېژندلو کې تروتنه کوﺉ

۲۵۸ کرښه :د کلي په وړه ویاله کې اوبه روانې وې، ما د اودس له پاره مټې بډوهلې او دویلې په څنډه کښېناستم ،سوچ راولېده او له څه خاموشۍ ورسته مې وویل ،دښه کار له پاره ړستوني بډ وهی،خو دبد کاره له پاره د ړستونو بډ وهل دستاسو دواړه دونېاوې خرابه وي .

۲۵۹ کرښه :شپلۍ د غره له ډډې غږول کېده او غږ یې موږ ځان ته ورکش کړو،ټولو ملګرو غوږونه ونېول،د شپلۍ اواز ورک شو ،ملګرو بیا خپلې خبرې پیل کړې ،خو داځل لږ څه لرې بیا دشپلۍ اواز واورېدل شو ،داځل ملګرو سرونه پورته کړل او دشپلۍ د اورېدو خوند یې اخیست، یوه شېبه ورسته بیا هم دشپلۍ اواز ورک شو ،ملګري بیا په خپلو منځونو کې په خبرو بوخت شول،ما وویل: تاسو ښې خبرې وکړﺉ او خپل غږ مو خوږ کړﺉ که غواړﺉ چې د نورو پام ځان ته راواړوﺉ.

۲۶۰ کرښه:دخوست مازدیګر و او له جلال اباد څخه مې ملګري راغلي و،موږ ټول په ګډه دپروژې باغ ته لاړو ،باغ رنګینیو په سر اخیستی و،ملګري خوشاله ښکارېدل ،یو ملګري مې وویل رښتیا چې په مازدیګر کې زړه ته ارام پیدا کیږي،ما وویل: ارام به مو نور هم ډېر شي که تاسو دخپل وطن مازدیګری وګورﺉ. (ټولو وخندل)

خوست په مازدیکر کې له رنګنو ډک وي.

۲۶۱ کرښه : دچنار له شاخونو باد په تېزۍ سره تېره ده، ما خپل څادر کلک نېولی و،ناڅه خرپ شو،دچنار څانګه باد ماته کړه ،ماشومانو رامنډه کړې،او په بېړه یې څانګه کش کړه او دکور په دروازه یې وردننه کړه، ما چنار ته وکتل او بیا مې دکور دروازې ته .

۲۶۲ کرښه : دکلي په درمندونو کې د جوارو د ټمټو دالۍ ولاړې وې ، باد یوې بلې خواته د جوارو ټنټې ښوروالې ،اسمان له سهار ه

برګ،برګ و،خو کلیوال په خپلو کارونو بوخت و ،ټمټو ته یې دومره پام نه و،شړک شو او باران د خاورو څخه ګرد پورته کړ، کلیوالو منډه کړې او دخپلو ټمټو په پټولو بوخت شول ،او وچې جامې یې د الله(ج) په رحمت لندې شوې.

۲۶۳ کرښه : په اسمان کې کړس شو او ماشومانو غوږونو ته لاسونه پورته کړل ،کلی وېرې په سر واخست او کلیوالو اسمان ته سترګې غړاولې، یو څو شېبې ورسته له اسمان څخه پاسته څاڅکي راورېدل،او په کلي کې دماشومانو خواږه اوازونه خپره شول.

۲۶۴ کرښه: ته د کرګڼو په وطن کې اوسې.

۲۶۵ کرښه :د کلي په کوڅه کې موټر تېر شو او ورسته پسې ماشومانو منډې وهلې.

موټروان له کړکۍ سر راویست او ماشومانو ته موسکۍ شو.

۲۶۶ کرښه : هغه د لرګیو په ماتولو بوخت و.

دتبر غږ تر درېمې کوڅې تېرېده،او د کلي فضا مازدیګر رنګینه ساتلې وه.

چرچڼو د کوټو په برانډو کې ،دکلي خاموشي ماته وه،او کله ،کله به دستا دبنګړو شور پورته شو،او په اوله کوڅه کې به یې زه پښه نیولی کړم.

۲۶۷ کرښه : دکلي په خوړ کې سرې اوشنې جامې ښکارېدې،د غرمې او دماسپښین وخت یو اوبل ته غاړه ورکوله.

تا دادې په خاطر خپلې جامې راوړې وې چې د خوړ اوبه ګرمې وې او لمر یوه نېزه راکښته و.

تاپه پټ مخ دجامو ګراېوان د وینځلو په نیت کلک نیولی و.

۲۶۸ کرښه : په تیزۍ سره موټر د سرک په سر زما ترځنګ تیر شو.

لږ څه وړاندې تېر شوی موټر دسر ک څنګ ته وادرېده.

له موټر څخه یو کس راکښته شو او زما خواته یې په منډو پیل وکړ ،ما شا ته وکتل ،زما شا ته څوک نه وو نو زر مې مخ بیا د منډه وهونکي خواته تاو کړ.

دا وخت د موټر څخه کښته شوي کس،سرک ته سر ورټیټ کړ، او خپله خولې یې راوخیسته او بېر ته د موټر خواته په منډو شو.

۲۶۹ کرښه : د انتظار شېبه دومره وغځېده چې نور دستا د راتلو څه پاتې نه و،خو ته په ورخطایۍ سره د کوڅې په کونج راتاوه شوې ، زما د انتظار شېبه غوڅه شوه،او ټول پام مې دستا خواته واوښت ،کله چې ته زما له څنګه دټول عمر له پاره تېره شوې.

خو اوس هم نه پوهیږم چې ته چیر ته لاړې؟.

۲۷۰ کرښه : کله چې تاسو په مینه کې ماتي خوړلي نو تاسو څه فکر کړﺉ؟.

همدا فکر چې څومره کم نصیبه یم؟.

په اصل کې تاسو ماتي نه ده خوړلي،د ستاسو مینې ماتي خوړلي ده ،چې تاسو بیا پرې بریالي کېدی شی.

۲۷۱ کرښه :پښه یې وښوېده او په ځمکه راولوېده.

اخ غږ یې له خولې بهر کړ او ورته نېږدې کسانو مخونه ورواړاول.

غورځېدلي کس ، ځان ته وکتل او په ډاډه زړه یې لاسونه په ځمکه کېښودل او پورت شو ،دا ځل یې خپل لومړی قدم په اختیاط سره پیل کړ.

۲۷۲ کرښه : هغه د توت څانګې ته لغت راخلاصه کړه او د توت لاندې له غنمو نیمه رېبل شوي ځمکه له سپینو توتانو ډکه شوه.

ماشومانو ور منډه کړې او په واړو لاسونو یې د توت سپنې دانې خولې ته واچولې.

۲۷۳ کرښه :هغې ماشوم کلک په لاس نیولی و او د موټرو له ډک سړک نه په پوره اختیاط سره د سړک هغې خواته پورې شوه.

دسړک هغې خواته دسړک په غاړه یوې هاتۍ ته وادرېده او څه ناڅه سودا یې واخسته.

لا یې هم ماشوم په لاس نیولی و خو هاټۍ وال ته دپیسو د ورکولو په وخت کې یې ماشوم پرېښود او دواړه لاسونه یې خپل فرض ته ور دننه کړل.

ماشوم شاته مخ واړه و او دسړک بلې خواته یې په پوکاڼیو سترګې ولګېدې او د پوکاڼیو خواته یې په تګ پیل وکړ.

شړپ شو او دسړک د غاړې له ویالې څخه اوبه پورت شوې او دښځې په مخ ولږېدې،هغې په قهر سره مخ راواړه و،خو دا مهال یې سترګې په خپل زوی برابرې شوې چې دښار په نه پاکه ویاله کې یې لاسونه ټپول.

د ښځې خوله وازه پاتې شوه او روپۍ یې له لاسه ولوېدې خو لا روپۍ ځمکې ته نه وې راسېدلي چې ما ویالې ته ور ټوپ کړ.

۲۷۴ کرښه : زه په دې مطمین یم چې زما کرښې به چاته توان ونه رسوي خو تاسو به هله د کرښو د ګټو او توان په اړه مطمین شی چې زه له دنېا څخه سترګې پټې کړم.

۲۷۵ کرښه :د ستا تصویر په اوښکو لوند ساتمه.

۲۷۶ کرښه : په مینو خلکو کې غریب او مالداره نه وي.

۲۷۷ کرښه : مینه د هر چا په نصیب کې شته ،که تاسو یې ولټوﺉ.

۲۷۸ کرښه : خلکو دکلي څاه(کوهي)ته ورمنډه کړې او کوهي ته له نېږدې کورونو څخه دښځو دچیغو اوزونه پورته شول، ما هم ورمنډه کړې ،الله (ج) رحم وکړاو یواځې د کوهي دلوټې(بوشکې) پړی (رسۍ) پرې شوی و.

۲۷۹ کرښه : دتوت لاندې ماشومانو لوبې کولې او یو ماشوم توت ته د توت د دانو دخوړلو له پاره پوره شوی و.

خرچ شو او په ماشوم پسې د توت څانګه ماته شوه.

ما ټکر وخوړ او پاس مې توت ته نظر په منډه ورپورت کړ.

ماشوم په یوه بل څانګه پورې کلک لاسونه تاو کړي و او بدن یې یوې او بلې خواته ټالۍ وهلې.

ما چاپلکۍ ویستې او په منډه دتوت په سټه ور وختم.

۲۸۰ کرښه : په حسن زړونه ړنګېدلی شي خوتاسو د ړنګېدو سوچ مه کوﺉ

۲۸۱ کرښه : څلور دټوپک ډزې وشوې، له کورونو څخه خلک راوتل یو اوبل ته یې په سترګو کې ویل چې څه خبره؟

نورې ډزې پسې ورکې شوې،د کوڅې په کونج کې دوه کیوال سره په خبرو شول.

ــ ډزې ډېرېنږدې وې.

ــــ هو دټوپک خول ټیټه ښکارېده .

ــــالله (ج) دې خیر وکړي .

ډنګ،ډنګ اواز راعی دخلکو په مخونو کې دویرې نښې ورکې شوې او دخوشالۍ انځور یې په مخونو کې په ګډا شو.

غږ راعې :سلطان ته یې جېنۍ په نامه کړه!.

د کلي ځوانانو په ځڼو لاسونه کش کړل.

۲۸۲ کرښه :په حجره کې دمېلمانو په ځای کې پروت وم ،ډېر ستړی وم ځکه چې بېګاه مو نیمه شپه په خبرو تېره وه.

د شپې دوهمه برخه وه ،یو ،دوه،درې،پورته شول.

دټوپک ډازونه دومره نېږدې و لګه دټوپک شپلۍ چې چا راته په غوږ اېښودي وي.

کوربه خپلې پښې کمبلې ته داسې ورخلاصې کړې لکه د لندې ربړونه او کمبله یې له ځان څخه دوه متره لرې وغورځوله،او په خپله یې دحجرې کونج ته ورټوپ کړل او دټوپک په راخیستو سره یې خرچ شو او په منډه له دروازې څخه ووت.

دا مهال نور میلمانه دحجرې له کړکیو داسې په یو اوبل پسې ترېدل لکه د ټوپک کولۍ،او په حجره کې یې خړ ګرد جوړ کړ .

اوس یواځې زه په حجره کې پاتې وم او د موټر د ټیله کولو له پاره مې یو او دوه ویل چې کوربه راننوت او وایې ویل شکر چې بچ شو .

ما وویل د ستاسو ګاونډي ډېر احمق دی چې ټوپک پاک کوي نو مرمیو ته نه ګوري.

۲۸۳ کرښه : هغه دی داوبو په منځ کې دی ــ داخبره یې وکړه اوپه خپله د خړو اوبو له څنګ څخه یو متر نور هم لرې شو.

دخوړ له منځ څخه داوبو له ساز سره یواځې دا سندره اورېدل کېده ــ مرسته یاره مرسته ــ او دخوړ په غاړه نورو کسانو لاسونه غورځول،یو ماته مخ راوړه و او وایې ویل: تاسو ډېره ښه سندره او صحنه لیکلي ده.

۲۸۴ کرښه : د کور ور یې په زوره، زوره و ټکو او په خپل له دوازې څخه لږ لرې شو، خو زړه یې طاقت ونه کړاو بیا یې د دروازې زنځیر په لاس کې کلک ونیو او ځو ځله یې دروازې ته غرب ورکړــ زه ورته ځیر شوم او ومې ویل :یالله (ج) خیر وکړې.

دروازه ټکونکي ته چا نیمه خوا دروازه خلاصه کړه او ټکونکي پرې رباندې کړه ــ چې ساتلی یې نه شی نو خرڅه یې کړﺉ او زما دا شنه غنم پرې مه خورﺉ.

زه خپل حال ته راغلمه او په سړه سينه مې بیا د هغو خبرو ته غوږ ونیو.

دا دروازې له خوا ښځینه اواز راغی : زموږ غوا خو له سهاره تر اوس پور په کور کې ده.

ټکونکی دخپل پاټي خواته مخ واړه و او خپل غوا یې ولېده چې خوله یې له شنو غنمو ډکه وه.

۲۸۵ کرښه : د ماښام وخت وــــ زما څنګ نه ماشوم ورمنډه کړه او په لاس کې یې ترې واخسته ،خو زر یې له لاسونو څخه په ځمکه وغورځوله ،او لکه خبره چې کوې بېرته یې راپورته کړه ـ ښکل یې کړه او په خپله لمنه کې یې تاو کړه او زما خواته په خندا سره راغی او سپینه ګرمه ډوډۍ یې راته ونیوه،ما لاس ور اوږد کړ او په منځ مې نیمه کړه او یوه ټوټه مې هغه ته ورکړه خو ماشوم د ډوډۍ ټوټه ونه خیسته او وایې ویل :زه د همدې کور یم.

۲۸۶ کرښه :دا دی پیدا مې کړ اوس به رانه چیرته ځي ــ دا دې خبرې په کولو سره یې په لاس کې چاړې پړک وکړ او لاس یې د دیوال سوړې ته وردننه کړ او په رایستو سره یې د چرګ وازر کلک په کوتو کې نیولی و.

۲۸۷ کرښه : بډې یې بډوهلې وې او یو دوه وارې یې په داوړه پښو کلک واوهه او سوړ اوسولی یې وکړ او دا ځل یې زړه یخ نه شو او خپله چارۍ(بېل) یې پسې راوخیست او تر نیمایي پورې یې دپټي په پوله کې دننه کړ او ښه پوره چم یې راپورته کړ او د ویالې په ورخ کې یې خطا کړ،او ټولې اوبه یې خپل پاټي ته واړولې.

۲۸۸ کرښه : مات شوي قبر ته یې اوښکه ولوېده او یو ځل بیا ژړا په خپله غیږه کې ونیوه او په ژړا،ژړا کې رینګې واخیسته او د لویدلي قبر له دریڅې یې تراشلو هډوکو ته وکتل.

۲۸۹ کرښه :اوس دې په قبر تویومه اوښکې.

۲۹۰ کرښه :ته د سپرلي په رنګینو کې ورکه.

۲۹۱ کرښه :یوه شېبه دې هیره ولې نه شم.

۲۹۲ کرښه : زه د کوڅې پر کنډو راوښتم.

هغه یې په ځمکه لاندې کړﺉ و او په بې رحم توګه یې خپلې پښې د هغه په سینه اېښودې وې او د پښو وینو یې د کوڅه خاوره رنګینه کړي وه.

ما د هغه په لیدو سره ورمنډې کړې او د خلاصولو په نیت مې له دو ګامونو یو ګام جوړ کړ او چپلکې مې ورسته له سر څخه دوه متره لوړې ترې شوې او ترپ،ترپ غږ یې پورته شو.

زه له نه وم ور راسېدلی چې ده ته له ټولو نېږدې کور څخه یو ځوان راووت او هغه یې کلک په زنځیرونو کې ونیو او په پوره زور سره یې خپل کور ته کش کړ .

ما غورځیدلي کس ته ورمنډه کړې او د زخمونو په تړلو یې بوخت شوم .

ژوبل شوي کس سوړ اوسویلی وکړ او وایې ویل: یاره! دا سپی و که پړانګ ،زه خو یې له کاره ویستم.

ما خبرو ته خوله خلاصوله چې ځوان یې په څنګ کې مالګه او کورني غوړي ونیول او بې له ځنډه یې ورته په ژوبلو ځایونو توی کړل.

۲۹۳ کرښه: موټر ته یې لاس ورکړ او په منډه موټر ته پورته شو او موټر مې په یوه شیبه کې له سترګو پانه شو.

ما دموټر له تلو ورسته د سرک په څنډه پاتې بکس ته وکتل او یوځل مې بیا د موټر خوا ته وکتل او دبکس چیغه مې په خوله کې پاتې شوه.

بکس مې راوخیست او یو څو شیبې هم هلته ودرېدم ،

زه لا په موټر کې تلونکي کس ته په سوچ کې وم چې چا مې شا وټپوله او وایې ویل زما بکس راکړه.

۲۹۴ کرښه : د ستا د اول ملاقات یادونه مې لا اوس هم په زړه کې دومره تازه دي چې د مړاوي کېدو سوچ یې نه شم کولی.

۲۹۵ کرښه : ستا په اننګو اوښکه ماته شوه او یو ځل بیا دې وویل چې زه نوره د ستا مینه سر ته نه شم راسولی.

زه حیران ودرېدم او د یوې بلې ماتې اوښکې انتظار مې را لنډ کړ.

۲۹۶ کرښه : عجیبه خبره وه ، په لومړی ځل مې ولیدل چې د مشهور زیارت په قبر یې د تلیفون شمره لیکلي وه ،او پیغلو له ډېرو خواریو ورسته دا شمېره له ځان سره نوټ کړه ،خو ما له ټولو دمخه ورته زنګ وواهه .

ورسته خبر شوم چې د تلیفون شمره د زیارت د منجور وه چې د نه یادېدو له کبله یې د زیارت په تیږه لیکلي وه.

۲۹۷ کرښه :د شفتلو په پټي کې یې لور پیدا کړ او غلي یې یو بل خواته وکتل او په بډه یې ور دننه کړ .

۲۹۸ کرښه : له سرک څخه ګنډلي سترګې تېره شوه ،خو په ګنډلو سترګو د سرک له ویالې تیره نه شوه او د ویالې اوبه یې د یو څو شېبو له پاره په وړو څپو راوستې.

۲۹۹ کرښه : یا الله (ج) نور دا ولس له کړونو وساته ،زه یې په لیدو سره ډېر کړېږم.

۳۰۰ کرښه : یا الله (ج) له دوزخونو څخه نجات غواړو،ته مو ثوابونه دوه برابره کړه ،موږ دستا کمزوري بنداګان یو