د ښكلا د څښتن ستر رب په نامه چې ښكلا ته يې د ښكلا په وركولو خپل لويښت او ښايست ثبوت كړى دى.                                                                            د خوست ويب پاڼې ته په خيرراغلي!                             ويښ يو بيدار يو څه ويده خو نه يو             جزبې لرو په ژوندون كې  څه مړه خو نه يو

چاڼ لنډۍ

مينه د زړه په وينه کيږي
کاکل خو نه دى چې په زور يې واړومه


د شين کيدو اميد مې نشته
اشنا په دښته د ملتان کرلې يمه


مرور مه ځه بېرته راشه
که ملامته وم ناغه به درکومه


په سالنډۍ دې چلم پرېښود
زما دسپينې خولې دې نه منل سوالونه


ټوټې، ټوټې زړه به راټول کړم
بيا به په نوم د يارانې سړى رټمه


ملامت ما مه کړې خاونده
ملامت يار ښه دى چې ځمکه ګروينه


پيزوان مې ستا په برېت کې بند شو
تر دروازې پورې بندۍ درسره ځمه


يادونه: لاندې لنډۍ ښاغلي هميم جلالزي را استولې دي، چې مننه ترې کوم، او له نور دوستانو هم هيله کوم چې په زړه پورې لنډۍ را وليږي، په مينه نذير


په سترګو ړوند شې راته ګوره
دچمچه مار په شان غړۍ درپسې وړمه


پښې مې ترې ځې زړه مې ترې نه ځې
داستا ديدن داحمدشابابا ديګونه


جانانه لوله چې ملاشې
چې دهمزولو دخندانه شم مينه


اشنا دلارې نه هېرېږي
زه به دعمر اشنا څنګه هېرومه


اواز مې شته جوړه مې نشته
لکه کوتره بې جوړې ګرځم مينه


پاس په اسمان کې ګړزه هار شو
جينکۍ ژاړي کشمالي ږلۍ وهينه


پټ مې په زړه کې ډېر يادېږي
دچا له مخې ښه راغلى نه درکومه


پټى دې ګرو کړه ما واده کړه
که مې تر کاله زوى رانه ووړ ګرمه يمه


پرديسان ټوله را ايله شول
لالى رانه غى واورې پرېوتې په غرونه


پر زړه مې ته وې خداى رانکړې
اوس که تمامه دنيا راکړې څې کومه


پر زړه مې خاورې کوټنۍ شوې
اغزې پرې شنه شوه اوس مې خوب ته نه پرېږدينه


په ټوکو ټوکو مې ګڼله
دجانان کډه په رښتيا له ملکه ځينه


پر سينه يو لالى ځاييزې
حجره خو نه ده چې پرې جوړ کړم مجلسونه


پر سينه يو لالى ځايېږي
زه لونګين او مين دواړه ځايومه


باد دې پلو له مخه يوسه
چې ګولالى مخ دې په سترګو ووينمه


چې غمازانو شا په شا کړو
چې مخامخ شو ياره بيا به هغه يونه


خداى دې زما مين په شان مين کړه
چې ليونى دې په کوڅو کې ووينمه


په کنډو اوړې پنا کېږې
پنا دې مه شه دسالو سره پلوونه


پرمادې زر شيندلي نه دي
چې دڅراغ په رڼا غواړې ديدنونه


يار خو مې شته بې ياره نه يم
دمازديګر په سېل وتلى رابه شينه


پر ما دې کلى ګماني کړ
نامردې مه خوره تر منګې لاندې څرخونه


لاليه پاڅه روانېږه
غازيان تېرېږي ته به پاتې شې مينه


يوه کوټه څلور يې کونجه
ليلا هوسۍ شوه اوس نيوى نه راکوينه


مين کېده دخداى غضب دى
دخداى غضب چې قبلوي مين دې شينه


سترګې ډولۍ باڼه لرګي دي
دجانان مينه پکې ناوې ګرځومه


پرېږده چې اوښکې مې بهېږي
مرګ مې ليده جانان مې نه پخلا کاونه


پورته بلۍ ته نظر وکړه
دکشمالو په څېر کږه ولاړه يمه


تر تورو غرونو دې پنا کړم
په زړه کاپرې مورې نه دې يادېدمه


څنګه په څنګ رانه تېرېږي
ناترسه ياره لېونى درپسې شومه


ټګي دې وکړه ټګه ياره
ستا دې ټګي زما دې صبر په خداى وينه


پښتۍ مې ماتې شوې يارۍ کې
مور ته نارې وهم چې برېښ کوي مينه


ته نه سړى وې ما سړى کړې
چې ته سړى شوې زه دې ورک له ملکه کړمه


په يارۍ زوړ سړى ځوانېږي
زه دلالي په ياري ځوانه زړه شومه


انبار دغم مې په زړه پروت دى
خندلى نه شم دناکام خندا کومه


په اخرت به جانان غواړم
په دې فاني دنيا يې رانکړل لاسونه


په اخرت به جانان غواړم
دنيا فاني وه لاس مې ونه رسېدنه


په ذوالجلال مې دې قسم وي
چې دې ونه وينم ژړا راله راځينه


اول مې رنګ دشهزاده و
ستا په يارۍ کې دملتان چواړى شومه


زما جانان تر شېدو سپين دى
له پنجابۍ سره مزدور دى تور به شينه


په خندا شنه شوې په ملا ماته
په زړه دې نشته ديارۍ سوې داغونه


په خندا هره نجلۍ خاندې
دايوه نيمه دزړه زنګ جلا کوينه


په سينه غلى راته څمله
غږ به ونه کړم که ورسته درلاندې شمه

 هلک لړم چيچلى ژاړي

نجلۍ ښامارخوړلې شنه له خندا شينه


په کشمالو کې ورته پټ شوم
نجلۍ دغواوو غوبنه ده را به شينه


په لمر خاته کې ګل غوړېږي
زما جانان په لمر خاته کوي خوبونه


هلک مين شي وطن پرېږدي
جينۍ مينه شي مخ پټ کړي وژاړينه


په مادې څه بلا ده کړې
په مخ مې غبرګې اوښکې ځي خوله درکومه


په هندوستان مې ګل کرلى
په خراسان ولاړه يم بوى يې راځينه


تا چې کوڅه کې ټوخى وکړ
زه په توده بړستن کې نيغه کيناستمه


پېغلتوب نيمه پاچاهي ده
دا ناوې توب دديوال سيورى تېر به شينه


توتان پاخه مماڼۍ تورې
زه دموزي دډوډۍ څه پروا لرمه


ټوټې ټوټې زه به راټول کړم
راټول به نه کړم په جانان پراته لاسونه


جبل وهه دنيا پرسته
زما کټ کټ خندا دې هېره ده مينه


جينکۍ نه دي سرې مچۍ دي
زما په زړه يې ګبينه ونښلوونه


چې پر زينه ختلى نه شې
نامردې ولې دې ګيبى پرتوګ کاونه


چې قسم خورم نه پوره کېږي
مينې ديار وعده خلاف دجهان کړمه


بله ډېوه دې ولې مړه کړه
په سود مينه تېل به ما راوړي وونه


چې سترګې تورې کړم شر مېږم
چې شونډې سرې کړم شرم شاته واړومه

اساسي برخه: پښتو لنډۍ

د خوست ویب پاڼې سندریزې برخې ته ښه راغلاست

خوست ویبپاڼه په فيسبوک کې خوښ يې کړئ

اسلام او مذهب

اسلام اودښځو حقوق !

by عبدالصمد .بهير

د إمام سرخسي ژوند

by ژباړن: سيف الإِسلام إِسلامي

لنډې کېسې

د انسان د ژوند کیسه ؟

by ذ بیح الله شریفې
یو نفر په زنګله کې رووان وو چی یو ناساپه زمري ورپسی مڼډی وهلی خو دا نفر مخکی وو او زمری شاته دواړو مڼډی وهلی هم داسی په…

غبرګون / لنډه کیسه

by خوشال کونړي مزاروال
د خوشال کونړي مزاروال لیکنه جوار څڼه بمبل دي. د جومې(جمعې) شپه ده. بختوره په کور کې د ناچارې ورځې یوازې پاتې ده. مور یې…

خبرتیاوي ,غونډي او پيغامونه

فروري 19, 2016 1268

په بلجیم کې د مشاعرې خبرتیا!

by jawed ahmadzai
فروري 19, 2016 1256

دفاتحې خبرتیا !

by jawed ahmadzai

میړاني دي چې یادیږي

فروري 19, 2016 1412

مرحوم ډاکټر عبدالوکیل‏

by Shah Hussain Khuramzai
میړنی دی چی یادیږی. په افغانستان کی داسی یو واقعی خدمتګار چی ساری به یی نه وی او د ملک هر وګړی او هری کورنی ته یی تر…

دخوست کتابتون

د شعرونو برخه کې نوي او تازه شوي شعرونه

فروري 19, 2016

د پرګنو ژبې

by سمیع الدین افغاني
فروري 19, 2016

د ژوند بهیر

by سمیع الدین افغاني
فروري 09, 2016

تسلي

by ارواښاد غني خان با با
فروري 09, 2016

ژوند خو تله دي

by ارواښاد غني خان با با

راپـورونـه او مـرکې

نومبر 30, 2015 1910

دښاغلي سميع الدين افغاني سره ادبي مرکه / دمرکې لمړ ۍ برخه.

by سميع الدين افغاني
زرلښت ډاډکام-کله اوڅنګه مو په شاعري پيل وکړکه لمړنی شعرمو په يادوي هغه هم مونږ سره شريک کړئ سميع الدين افغاني : ما له…

تاریخ څه وایی

مئي 19, 2013 6134

پښتانه د ولس پیژندني له نظره

by د ارواښاد ډاکتر کبیر ستوري
(د ارواښاد ډاکتر کبیر ستوري له ناچاپه لیکنو څخه) د لیکلو نیټه: فبروري ۱۹۷۳ پښتانه په افغانستان کښې تر ټولو ستره ولسي…